Layan wydawała się przestraszona możliwością odejścia , ale jednocześnie była głęboko przywiązana do mężczyzny , z którym mieszkała .
Imran nie przejawiał żadnej widocznej agresji, ale jego wyjaśnienia były niepełne.
I było jedno pytanie, na które żadne z nich nie chciało odpowiedzieć .
Dlaczego nikt nie nawiązał kontaktu ze światem zewnętrznym ?
Zespół zdecydował, że nie będzie już konfrontował się z nim pod ziemią.
Zaoferowali wodę Layan i mały batonik energetyczny .
Przyjęła wodę , wzięła tylko kilka łyków i odstawiła ją obok siebie .
Gdy ktoś zaproponował jej powrót na powierzchnię , wycofała się.
"NIE."
„Layan , twoja rodzina cię szukała ” .
Jej wyraz twarzy stał się napięty.
"Moja rodzina?"
„Tak. Twój ojciec wciąż czeka .”
Na chwilę w jaskini zapadła cisza .
Wpatrywała się w odkrywcę , jakby mówił do niej w języku , o którym niemal zapomniała .
Wtedy jej usta poruszyły się.
"Mój ojciec?"
Odkrywca skinął głową .
„On żyje. Nie przestał cię szukać ” .
Layan zakryła usta obiema dłońmi .
Jej oddech stał się nierówny.
Imran podszedł bliżej.
„Usiądź ” – poradził cicho .
Ale Layan nadal stał.
Spojrzała w stronę przejścia prowadzącego do świata zewnętrznego .
Następnie zadała pytanie, którego nikt się nie spodziewał.
„Czy on nadal mieszka w tym samym domu?”
Odkrywca przełknął ślinę .
" Myślę, że tak."
Spuściła głowę .
I po raz pierwszy odkąd ją znaleźli , w jej oczach pojawiły się łzy .
Ratunek , który stał się śledztwem
Wydobycie Layana na powierzchnię nie było prostą sprawą .
Była w stanie chodzić , chociaż poruszała się ostrożnie i najwyraźniej poruszała się tylko na jednej nodze .
Największą przeszkodą był jej strach .
Za każdym razem , gdy odkrywcy zaczynali przygotowywać się do odlotu , była widocznie zdenerwowana.
Zapytała , czy przejście się zawali .
Chciała wiedzieć , czy wejście jest nadal otwarte .
