But .
Podarty kawałek ubrania .
Upuszczona butelka z wodą .
Pasek do aparatu .
Nawet najmniejszy przedmiot może być wskazówką .
Jednak góry nie miały nic do zaoferowania .
Drugiego dnia ratownicy znaleźli kilka miejsc , w których niedawno doszło do osunięcia gruntu . Dokładnie zbadali każde z nich , szukając dowodów na to , że ktoś mógł wpaść pod niestabilną skałę.
Większość szczelin była zbyt płytka , by ukryć człowieka .
Do innych nie można było dotrzeć bez specjalistycznego sprzętu.
Poszukiwania były kontynuowane.
Czwartego dnia Mahmud przestał wracać do domu , żeby spać .
Pozostawał w pobliżu stanowiska dowodzenia , otulony kurtką , obserwując , jak drużyny wyruszają rano i wracają wieczorem .
Za każdym razem , gdy radio zaczynało trzeszczeć, odwracał się w jego stronę.
Za każdym razem, gdy ktoś do niego podchodził , on wstawał.
Nauczył się rozpoznawać wyrazy twarzy ratowników , zanim jeszcze przemówili .
A każdy wieczór przynosił to samo druzgocące zakończenie.
Nic.
Szóstego dnia wolontariusz podążający wzdłuż strumienia dokonał pewnego niezwykłego odkrycia .
Mała drewniana sowa .
Siedziała wyprostowana na pokrytym mchem pniu drzewa w pobliżu wody , a jej wyrzeźbione oczy zwrócone były w stronę wąskiej ścieżki .
Obiekt miał zaledwie kilka cali wysokości .
Jego powierzchnia była gładka, a delikatne linie zaznaczały skrzydła i pióra .
Nie został rzucony niedbale na ziemię .
Wygląda na to, że zostało umieszczone celowo .
Kiedy wolontariusz poinformował o odkryciu , badacze sfotografowali sowę i zbadali okolicę .
Mahmud rozpoznał to natychmiast.
Widział podobne rzeźby w pokoju Layana .
Kolekcjonowała ręcznie robione figurki zwierząt , a do jej ulubionych należały sowy .
Nie potrafił jednak stwierdzić z całą pewnością , czy ten należał do niej .
Na miejsce sprowadzono psy tropiące .
