„Może i tak. Ale teraz nikogo tu nie ma .”
Pomógł jej wrócić do schroniska .
Przez kilka kolejnych dni prawie się nie odzywała.
To zdarzenie coś w niej zmieniło .
Wcześniej uważała , że góra jest przeszkodą , którą musi pokonać .
Później zaczęła traktować to jako ostrzeżenie .
Każda próba odejścia wydawała się powodować ból .
Każdy dźwięk nadziei kończył się rozczarowaniem .
Z czasem strach zmienił jej postrzeganie jaskini .
Zaczęła wierzyć , że góra w jakiś sposób ją powstrzymuje .
Nie dlatego, że odkryła jakąś nadprzyrodzoną siłę, ale dlatego, że powtarzające się przerażające doświadczenia sprawiały , że ucieczka wydawała się jej bardziej niebezpieczna niż pozostanie w tym miejscu.
Jaskinia stała się dla niej zarówno więzieniem , jak i schronieniem .
Świat zewnętrzny symbolizował rodzinę, wolność, światło słoneczne i wszystko, za czym tęskniła .
Ale oznaczało to również niestabilne skały, mylące przejścia , ból fizyczny i możliwość kolejnego strasznego upadku .
Stopniowo pewność znanego jej podziemnego środowiska zaczęła brać górę nad niepewnością związaną z jego opuszczeniem .
Imran zauważył zmianę .
Na początku zachęcał ją do ćwiczenia chodzenia na większe odległości.
Zasugerował krótkie wizyty w jaśniejszych fragmentach .
Przypomniał jej , że świat zewnętrzny nadal istnieje .
Ale gdy ona się przestraszyła, przestał naciskać .
Wierzył , że w ten sposób chroni ją przed dalszym cierpieniem.
W rzeczywistości jego decyzja tylko spotęgowała jej strach .
Bez profesjonalnej pomocy i regularnego kontaktu z innymi ludźmi Layan stawał się coraz bardziej zależny od stworzonych przez siebie rutyn .
Życie pod górą
W drugim roku Layan wypracowała sobie codzienną rutynę , jakiej nigdy nie mogła sobie wyobrazić jako studentka .
Obudziło ją słabe światło wpadające przez otwory wentylacyjne .
Myła się wodą , którą Imran zbierał i przechowywał.
Pomagała organizować zapasy , sprzątała schronisko i przygotowywała proste posiłki .
W dni , kiedy czuła się na siłach , eksplorowała pobliskie przejścia i zapisywała obserwacje dotyczące otoczenia jaskini .
Jej ciekawość naukowa nigdy całkowicie nie zanikła.
Fascynował ją sposób, w jaki wilgoć gromadziła się na niektórych ścianach, różnice temperatur między komorami i małe organizmy żyjące w pobliżu wód podziemnych .
Zaczęła wypełniać strony opisami i rysunkami .
Dzięki tym zajęciom jej dni nabierały struktury.
Pomogli jej również zachować coś ważnego : cząstkę niej , która istniała przed wypadkiem .
Imran czasami przyglądał się jej rysunkom i kręcił głową z rozbawieniem .
„ W każdym miejscu można znaleźć coś interesującego ”.
Layan się uśmiechnął.
„Wszystko jest interesujące , jeśli przyjrzysz się wystarczająco uważnie .”
Od czasu do czasu rozmawiali o jej dawnym życiu.
Opisała zajęcia na uniwersytecie .
Opowiedziała mu o swoim ojcu, który zawsze gotował za dużo ryżu , gdy był zdenerwowany.
Pamiętała mały ogródek za domem i popołudniowe burze , które sprawiały , że okna drżały .
Ale te rozmowy stawały się coraz trudniejsze.
Im dłużej pozostawała pod ziemią, tym boleśniejsze stawały się dla niej wspomnienia .
Przestała pytać , który jest rok .
Przestała liczyć dokładną liczbę dni .
Czasami martwiła się , że jej ojciec się wyprowadził .
Czasami wyobrażała sobie , że zachorował .
A czasami obawiała się , że przestał jej szukać .
Myśli te były tak bolesne , że zaczęła ich unikać .
Kiedy Imran pytał ją , czy tęskni za domem, często odpowiadała : „ Nie chcę o tym rozmawiać ”.
Uszanował jej milczenie .
Ich związek rozwinął się w niezwykłą formę przyjaźni .
Jedli razem .
