Powiedział jej kiedyś , że sowa potrafi odnaleźć drogę w ciemnościach, nie zapominając o świecie , który się za nią kryje .
Nigdy nie wiedziała , że zrobił to dla niej .
Nie potrafiła powiedzieć , czy umieścił go tam sam , czy powierzył go komuś innemu .
Jednak przesłanie było niewątpliwie osobiste .
Mahmoud przyjrzał się małej rzeźbie .
" Tęsknisz za nim?"
Layan spojrzał w stronę gór .
"Czasami."
Jej ojciec nic nie powiedział .
„Pomógł mi przetrwać ” – kontynuowała . „Ale popełnił też błędy ”.
Mahmud skinął głową.
„Obie rzeczy mogą być prawdą”.
Trzymała sowę przy piersi .
Przez lata nie mogła pojąć , jak to możliwe , że ktoś może ją chronić , a mimo to nie zapewnić jej potrzebnej pomocy .
Teraz zaczynała akceptować , że wdzięczność nie oznaczała ignorowania tego , co poszło nie tak .
Potrafiła docenić życie , które Imran pomógł ocalić .
Potrafiła również przyznać się do straconych lat .
I mogła wybrać, co stanie się dalej.
Wybór powrotu do domu
Zanim wyszedł, Mahmoud zapytał Layana , czy chciałby podejść bliżej wejścia do jaskini .
Odwróciła się w stronę odległego zbocza wzgórza.
Skały wznosiły się stromo ponad drzewa .
Gdzieś pod nimi znajdowała się komnata , w której spędziła trzy lata .
Wyobraziła sobie znajome kamienne mury .
Dźwięk kapiącej wody .
Stare koce .
Zeszyty ułożone w suchym kącie .
Przez chwilę poczuła dziwny ból tęsknoty .
Jaskinia ją przestraszyła , odizolowała i zabrała jej lata , których już nigdy nie odzyska .
Ale stało się też czymś znajomym.
Nauczyła się tam przetrwać .
Odkryła w sobie siłę , o której istnieniu nie miała pojęcia .
I spędziła niezliczone noce wierząc , że nigdy więcej nie zobaczy swojego ojca .
Teraz stał obok niej .
Czekanie.
Nie zmuszam jej.
Nie podejmuję za nią decyzji.
Po prostu czekam na jej odpowiedź.
„ Chcesz wejść do środka ?” zapytał .
Layan pokręciła głową .
"NIE."
"Jesteś pewien ?"
"Tak."
Wyglądał na ulżonego.
"Dlaczego nie?"
Wzięła go za rękę .
„Bo tym razem to ja wybieram , kiedy wrócę do domu”.
Odwrócili się od góry .
Gdy szli w stronę parkingu , Layan raz obejrzał się .
Nie widziała potwora ukrywającego się wśród skał .
Nie wyobrażała sobie , że góra wzywa ją po imieniu .
Widziała drzewa, kamienie, cienie i światło słoneczne .
Piękne , ale niebezpieczne miejsce.
Miejsce , które odmieniło jej życie .
Ale nie było już miejsca , które miało nad nim kontrolę .
W kolejnych latach Layan kontynuowała naukę , umacniała relacje z ludźmi i powoli odbudowywała pewność siebie .
Nadal przeżywała chwile strachu .
