Zniknęła w górach na 3 lata

Powiedział jej kiedyś , że sowa potrafi odnaleźć drogę w ciemnościach, nie zapominając o świecie , który się za nią kryje .

Nigdy nie wiedziała , że ​​zrobił to dla niej .

Nie potrafiła powiedzieć , czy umieścił go tam sam , czy powierzył go komuś innemu .​

Jednak przesłanie było niewątpliwie osobiste .

Mahmoud przyjrzał się małej rzeźbie .

" Tęsknisz za nim?"

Layan spojrzał w stronę gór .

"Czasami."

Jej ojciec nic nie powiedział .

„Pomógł mi przetrwać ” – kontynuowała . „Ale popełnił też błędy ”.

Mahmud skinął głową.

„Obie rzeczy mogą być prawdą”.

Trzymała sowę przy piersi .​​

Przez lata nie mogła pojąć , jak to możliwe , że ktoś może ją chronić , a mimo to nie zapewnić jej potrzebnej pomocy .

Teraz zaczynała akceptować , że wdzięczność nie oznaczała ignorowania tego , co poszło nie tak .​​

Potrafiła docenić życie , które Imran pomógł ocalić .

Potrafiła również przyznać się do straconych lat .​

I mogła wybrać, co stanie się dalej.

Wybór powrotu do domu​

Zanim wyszedł, Mahmoud zapytał Layana , czy chciałby podejść bliżej wejścia do jaskini .

Odwróciła się w stronę odległego zbocza wzgórza.

Skały wznosiły się stromo ponad drzewa .

Gdzieś pod nimi znajdowała się komnata , w której spędziła trzy lata .

Wyobraziła sobie znajome kamienne mury .

Dźwięk kapiącej wody .​

Stare koce .

Zeszyty ułożone w suchym kącie .​

Przez chwilę poczuła dziwny ból tęsknoty .​​​

Jaskinia ją przestraszyła , odizolowała i zabrała jej lata , których już nigdy nie odzyska .

Ale stało się też czymś znajomym.

Nauczyła się tam przetrwać .​

Odkryła w sobie siłę , o której istnieniu nie miała pojęcia .

I spędziła niezliczone noce wierząc , że nigdy więcej nie zobaczy swojego ojca .

Teraz stał obok niej .

Czekanie.

Nie zmuszam jej.

Nie podejmuję za nią decyzji.

Po prostu czekam na jej odpowiedź.

„ Chcesz wejść do środka ?” zapytał .

Layan pokręciła głową .

"NIE."

"Jesteś pewien ?"

"Tak."

Wyglądał na ulżonego.

"Dlaczego nie?"

Wzięła go za rękę .

„Bo tym razem to ja wybieram , kiedy wrócę do domu”.

Odwrócili się od góry .​

Gdy szli w stronę parkingu , Layan raz obejrzał się .

Nie widziała potwora ukrywającego się wśród skał .​​

Nie wyobrażała sobie , że góra wzywa ją po imieniu .

Widziała drzewa, kamienie, cienie i światło słoneczne .

Piękne , ale niebezpieczne miejsce.

Miejsce , które odmieniło jej życie .

Ale nie było już miejsca , które miało nad nim kontrolę .

W kolejnych latach Layan kontynuowała naukę , umacniała relacje z ludźmi i powoli odbudowywała pewność siebie .

Nadal przeżywała chwile strachu .