Uczymy się żyć w świetle
Pierwsze tygodnie Layana w domu okazały się nieoczekiwanie trudne.
Mahmud wyobrażał sobie , że sprowadzenie córki z powrotem zakończy koszmar .
Wkrótce zrozumiał , że odnalezienie jej to dopiero początek .
Miała problemy z zatłoczonymi pokojami.
Dzwonek telefonu ją zaskoczył .
Nieoczekiwani goście wywoływali u niej niepokój.
W nocy budziła się czasami zdezorientowana i sięgała do ściany obok łóżka , jakby spodziewała się poczuć pod palcami chłodny wapień .
Nie lubiła spać przy całkowicie zamkniętych drzwiach .
Uważała , że praca w supermarketach jest męcząca.
Po latach jedzenia prostych posiłków i życia z niewielką ilością rzeczy , widok jasno oświetlonych półek pełnych setek produktów przytłoczył ją .
Jej ojciec starał się , aby wszystko było komfortowe .
Kupił jej nowe ubrania .
Przygotował jej ulubione potrawy .
Zaprosił krewnych , aby powitali ją w domu.
Jednak Layan szybko się wyczerpał.
Pewnego wieczoru , po wyjściu kilku gości , usiadła przy kuchennym stole i zaczęła płakać .
Mahmoud pospieszył w jej kierunku.
"Co się stało?"
"Nic."
"Czy coś Pana boli?"
Potrząsnęła głową .
"Więc powiedz mi."
Miała problem z wyjaśnieniem.
„Wszyscy chcą , żebym był szczęśliwy.”
Mahmoud usiadł obok niej.
" Oczywiście, że tak."
„Ale nie wiem jak .”
Spojrzał na nią .
Otarła oczy .
„ Przez trzy lata chciałem wrócić do domu . Teraz jestem tutaj i wszystko wydaje się zbyt głośne”.
Mahmoud sięgnął przez stół .
„ Nie musisz być szczęśliwy w każdej minucie ”.
Spojrzała na niego .
"A ty nie?"
"NIE."
„A co jeśli nigdy już nie poczuję się normalnie ? ”
Zastanowił się chwilę, zanim odpowiedział.
„ Wtedy wspólnie znajdziemy nową normalność ” .
Ta rozmowa stała się ważnym momentem w ich związku .
Mahmud przestał próbować wypełniać każdą ciszę .
Zamiast zakładać , że Layan wie , zaczął pytać ją , czego potrzebuje .
Czasami potrzebowała towarzystwa .
Czasami wolała siedzieć sama w ogrodzie .
Czasami chciała porozmawiać o jaskini .
Innym razem nie mogła znieść dźwięku tej nazwy .
Stopniowo zaczęło jej się spać coraz wygodniej.
Powróciła do krótkich spacerów.
Znów zaczęła używać aparatu .
Na początku fotografowała zwykłe przedmioty znajdujące się w domu .
Filiżanka przy oknie .
Woda deszczowa zbierająca się na liściu .
Promienie słoneczne padające na puste krzesło .
Potem zaczęła fotografować rośliny .
Jej dłonie zdawały się pamiętać pracę , którą kiedyś kochała .
Ostrożnie ustawiła soczewkę , sprawdziła światło i czekała na właściwy moment .
Pewnego popołudnia Mahmoud znalazł ją klęczącą obok małego kwiatka w ogrodzie .
Uśmiechała się .
