Zniknęła w górach na 3 lata

But .

Podarty kawałek ubrania .​

Upuszczona butelka z wodą .

Pasek do aparatu .

Nawet najmniejszy przedmiot może być wskazówką .​

Jednak góry nie miały nic do zaoferowania .

Drugiego dnia ratownicy znaleźli kilka miejsc , w których niedawno doszło do osunięcia gruntu . Dokładnie zbadali każde z nich , szukając dowodów na to , że ktoś mógł wpaść pod niestabilną skałę.

Większość szczelin była zbyt płytka , by ukryć człowieka .​

Do innych nie można było dotrzeć bez specjalistycznego sprzętu.

Poszukiwania były kontynuowane.

Czwartego dnia Mahmud przestał wracać do domu , żeby spać .

Pozostawał w pobliżu stanowiska dowodzenia , otulony kurtką , obserwując , jak drużyny wyruszają rano i wracają wieczorem .​

Za każdym razem , gdy radio zaczynało trzeszczeć, odwracał się w jego stronę.

Za każdym razem, gdy ktoś do niego podchodził , on wstawał.

Nauczył się rozpoznawać wyrazy twarzy ratowników , zanim jeszcze przemówili .​​

A każdy wieczór przynosił to samo druzgocące zakończenie.

Nic.

Szóstego dnia wolontariusz podążający wzdłuż strumienia dokonał pewnego niezwykłego odkrycia .​

Mała drewniana sowa .

Siedziała wyprostowana na pokrytym mchem pniu drzewa w pobliżu wody , a jej wyrzeźbione oczy zwrócone były w stronę wąskiej ścieżki .

Obiekt miał zaledwie kilka cali wysokości .​

Jego powierzchnia była gładka, a delikatne linie zaznaczały skrzydła i pióra .

Nie został rzucony niedbale na ziemię .​​

Wygląda na to, że zostało umieszczone celowo .

Kiedy wolontariusz poinformował o odkryciu , badacze sfotografowali sowę i zbadali okolicę .​​

Mahmud rozpoznał to natychmiast.

Widział podobne rzeźby w pokoju Layana .​

Kolekcjonowała ręcznie robione figurki zwierząt , a do jej ulubionych należały sowy .

Nie potrafił jednak stwierdzić z całą pewnością , czy ten należał do niej .

Na miejsce sprowadzono psy tropiące .