Zniknęła w górach na 3 lata

​

Niektóre dźwięki przypominały jej spadające kamienie .

Wąskie przestrzenie mogły ją niepokoić .

Czasami śniła jej się jaskinia .

Ale wspomnienia te nie definiowały już każdej części jej życia .

W rocznicę swojego uratowania powróciła w góry ze swoim ojcem .​​​

Zrobili zdjęcie przy szlaku .​​

Layan trzymał w jednej ręce małą drewnianą sowę .

Jej ojciec stał obok niej i się uśmiechał.

Kiedy robiono zdjęcie , patrzyła prosto w obiektyw .​​

Jej wyraz twarzy był naturalny.

Jej oczy były jasne.

Tym razem , gdy promienie słońca dotknęły jej twarzy, mrugnęła .

Zdjęcie ostatecznie stało się jedną z najcenniejszych pamiątek Mahmuda .

Położył je obok ostatniego zdjęcia zrobionego przed zaginięciem córki .​​

Dwa zdjęcia.

Trzy lata różnicy.

W pierwszej z nich młoda kobieta staje u progu przygody , której nie mogła sobie wyobrazić .​

W drugim przypadku ta sama kobieta stanęła u boku swojego ojca po tym, jak przeżyła coś , co zmieniło ją na zawsze.

Różnica nie polegała tylko na jej wyglądzie .

Chodziło o znaczenie jej uśmiechu .​​

Pierwsza z nich należała do dziewczyny , która wierzyła, że ​​dokładnie wie , dokąd zaprowadzi ją życie .

Drugie należało do kobiety , która zrozumiała , że ​​nawet gdy życie staje się nie do poznania, można zacząć wszystko od nowa .

Przez trzy lata Layan Mahmoud mieszkała pod górą , podczas gdy świat istniał nad nią .

Straciła czas , możliwości i poczucie bezpieczeństwa .​​

Jednak nie utraciła zdolności do nadziei .​​

A kiedy w końcu wyszła z jaskini , zrozumiała coś , czego nie mógłby jej nauczyć żaden podręcznik uniwersytecki .

Przetrwanie nie polegało po prostu na pozostaniu przy życiu. Chodziło o znalezienie odwagi, by żyć na nowo.

Góra na zawsze pozostanie częścią jej historii .​

Ale jej historia nigdy już nie dobiegła końca w tym miejscu .