Podobało jej się , jak temperatura zmieniała się w zależności od wysokości, jak dzikie kwiaty wyłaniały się ze szczelin w pozornie martwych skałach i jak małe skupiska roślinności mogły rozwijać się w miejscach , które otrzymywały bardzo mało światła słonecznego.
Jej ojciec, Mahmoud , często żartował , że znała więcej nazw roślin niż ludzi .
„ Pewnego dnia skończysz mieszkając w lesie ” – mawiał jej .
Layan by się śmiał.
„Tylko jeśli las ma dobrą bibliotekę . ”
Pomimo ducha przygody , nigdy nie była lekkomyślna . Sprawdzała szlaki przed ich odwiedzeniem , zabierała ze sobą podstawowy sprzęt bezpieczeństwa i zazwyczaj mówiła ojcu dokładnie , dokąd zamierza iść .
Tego ranka nic się nie zmieniło.
Obudziła się przed wschodem słońca , zjadła skromne śniadanie i starannie ułożyła sprzęt na kuchennym stole .
Aparat cyfrowy . Notatnik . Poradnik do identyfikacji roślin . Kompaktowa apteczka . Kilka torebek z próbkami . Latarka . Woda. Przekąski. W pełni naładowany telefon.
Sprawdziła wszystko dwa razy.
Jej ojciec obserwował ją z progu .
" Znowu idziesz sam ?"
„To znajomy szlak, tato .”
„ Nie o to pytałem .”
Uśmiechnęła się i zapięła plecak .
„To tylko krótka podróż . Potrzebuję kilku próbek do mojego projektu uniwersyteckiego . ”
Mahmud zmarszczył brwi.
„Górom nie zależy na tym , czy szlak jest znajomy”.
„Wiem . Będę ostrożny .”
Podszedł bliżej i przyjrzał się jej twarzy, szukając jakiegoś powodu , dla którego mógłby nalegać , by została w domu.
Ale Layan była podekscytowana . Jej oczy błyszczały z oczekiwania na odkrycie .
"Obiecaj mi, że wrócisz przed zachodem słońca."
Pocałowała go w policzek.
„Nie martw się , tato. Wrócę przed zachodem słońca”.
To były ostatnie słowa , jakie od niej usłyszał przez trzy lata .
O godzinie 8:17 rano kamera monitoringu umieszczona przy wejściu na szlak górski zarejestrowała mały samochód wjeżdżający na parking .
Layan wyszła na zewnątrz w butach trekkingowych , ciemnych spodniach i lekkiej kurtce . Jej włosy były związane . Na jednym ramieniu wisiał plecak .
Sprawdziła aparat , poprawiła paski torby i spojrzała w stronę skalistej ścieżki .
Przez kilka sekund stała zupełnie nieruchomo .
Potem zaczęła chodzić .
