Zniknęła w górach na 3 lata

„Może i tak. Ale teraz nikogo tu nie ma .”

Pomógł jej wrócić do schroniska .​

Przez kilka kolejnych dni prawie się nie odzywała.

To zdarzenie coś w niej zmieniło .

Wcześniej uważała , że ​​góra jest przeszkodą , którą musi pokonać .​

Później zaczęła traktować to jako ostrzeżenie .​

Każda próba odejścia wydawała się powodować ból .

Każdy dźwięk nadziei kończył się rozczarowaniem .

Z czasem strach zmienił jej postrzeganie jaskini .​

Zaczęła wierzyć , że góra w jakiś sposób ją powstrzymuje .​

Nie dlatego, że odkryła jakąś nadprzyrodzoną siłę, ale dlatego, że powtarzające się przerażające doświadczenia sprawiały , że ucieczka wydawała się jej bardziej niebezpieczna niż pozostanie w tym miejscu.

Jaskinia stała się dla niej zarówno więzieniem , jak i schronieniem .

Świat zewnętrzny symbolizował rodzinę, wolność, światło słoneczne i wszystko, za czym tęskniła .

Ale oznaczało to również niestabilne skały, mylące przejścia , ból fizyczny i możliwość kolejnego strasznego upadku .

Stopniowo pewność znanego jej podziemnego środowiska zaczęła brać górę nad niepewnością związaną z jego opuszczeniem .

Imran zauważył zmianę .

Na początku zachęcał ją do ćwiczenia chodzenia na większe odległości.

Zasugerował krótkie wizyty w jaśniejszych fragmentach .​

Przypomniał jej , że świat zewnętrzny nadal istnieje .

Ale gdy ona się przestraszyła, przestał naciskać .

Wierzył , że w ten sposób chroni ją przed dalszym cierpieniem.

W rzeczywistości jego decyzja tylko spotęgowała jej strach .

Bez profesjonalnej pomocy i regularnego kontaktu z innymi ludźmi Layan stawał się coraz bardziej zależny od stworzonych przez siebie rutyn .

Życie pod górą​​

W drugim roku Layan wypracowała sobie codzienną rutynę , jakiej nigdy nie mogła sobie wyobrazić jako studentka .​​

Obudziło ją słabe światło wpadające przez otwory wentylacyjne .​​​

Myła się wodą , którą Imran zbierał i przechowywał.

Pomagała organizować zapasy , sprzątała schronisko i przygotowywała proste posiłki .

W dni , kiedy czuła się na siłach , eksplorowała pobliskie przejścia i zapisywała obserwacje dotyczące otoczenia jaskini .

Jej ciekawość naukowa nigdy całkowicie nie zanikła.

Fascynował ją sposób, w jaki wilgoć gromadziła się na niektórych ścianach, różnice temperatur między komorami i małe organizmy żyjące w pobliżu wód podziemnych .

Zaczęła wypełniać strony opisami i rysunkami .​

Dzięki tym zajęciom jej dni nabierały struktury.

Pomogli jej również zachować coś ważnego : cząstkę niej , która istniała przed wypadkiem .​​

Imran czasami przyglądał się jej rysunkom i kręcił głową z rozbawieniem .

„ W każdym miejscu można znaleźć coś interesującego ”.

Layan się uśmiechnął.

„Wszystko jest interesujące , jeśli przyjrzysz się wystarczająco uważnie .”

Od czasu do czasu rozmawiali o jej dawnym życiu.

Opisała zajęcia na uniwersytecie .

Opowiedziała mu o swoim ojcu, który zawsze gotował za dużo ryżu , gdy był zdenerwowany.

Pamiętała mały ogródek za domem i popołudniowe burze , które sprawiały , że okna drżały .​

Ale te rozmowy stawały się coraz trudniejsze.

Im dłużej pozostawała pod ziemią, tym boleśniejsze stawały się dla niej wspomnienia .

Przestała pytać , który jest rok .

Przestała liczyć dokładną liczbę dni .​​

Czasami martwiła się , że jej ojciec się wyprowadził .

Czasami wyobrażała sobie , że zachorował .

A czasami obawiała się , że przestał jej szukać .​

Myśli te były tak bolesne , że zaczęła ich unikać .

Kiedy Imran pytał ją , czy tęskni za domem, często odpowiadała : „ Nie chcę o tym rozmawiać ”.

Uszanował jej milczenie .

Ich związek rozwinął się w niezwykłą formę przyjaźni .

Jedli razem .

Dzielili się swoimi historiami.

Od czasu do czasu kłócili się o zapasy i rutynę.

Kiedy Layan przestraszyła się odległego dźwięku , Imran ją uspokoił .

Kiedy był wyczerpany po długiej podróży w celu zdobycia prowiantu , ona pomogła się nim zaopiekować .

Żadne z nich nie wierzyło , że żyje zwyczajnym życiem .