Zniknęła w górach na 3 lata

​

"NIE."

„Panie Mahmoud—”

„Nie. Musisz mieć pewność . ”

„ Potwierdziliśmy jej tożsamość na podstawie dostępnych nam informacji . Jest pod opieką medyczną ” .

Mahmoud przycisnął dłoń do piersi .​

"Ona żyje?"

"Tak."

„Czy ona potrafi mówić?”

"Tak."

„Czy ona mnie pamięta ?”

Oficer zrobił pauzę.

" Pytała o ciebie."

Mahmud zaczął płakać .

Wyobrażał sobie ten moment tysiące razy .​

W niektórych wersjach Layan pojawił się w drzwiach wejściowych .

W innych przypadkach , nieznajomy odnalazł ją w odległym mieście .

Czasami śniło mu się, że ona po prostu weszła do kuchni i zapytała, co jest na obiad .

Ale nic nie przygotowało go na dźwięk prawdziwego głosu , który oznajmił , że ona żyje .

„Gdzie ona jest ?”

Policjant podał mu adres szpitala .​

Mahmud wyszedł niemal natychmiast.

Ledwo pamiętał podróż .​

W szpitalu członek personelu poprowadził go korytarzem do cichego pokoju badań .​​​​​

Zbliżając się do drzwi , zwolnił kroku .

Nagle poczuł strach .

Obawiałem się , że coś zostało źle zrozumiane.

Bał się , że otworzy drzwi i zobaczy nieznajomego .​

Obawiam się , że trzy lata nadziei znikną w jednej chwili .

Wtedy drzwi się otworzyły.

I Layan tam był .

Siedziała na brzegu szpitalnego łóżka , ubrana w czysty sweter , który ktoś jej dał .​

Jej włosy były krótsze , niż pamiętał .

Jej twarz stała się szczuplejsza.

Na jednej brwi znajdowała się słaba blizna .

Ale jej oczy były takie same.

"Layan?"

Spojrzała w górę.

Przez chwilę zdawała się nie rozpoznawać starszego mężczyzny stojącego w drzwiach .​​​

Jego włosy stały się bardziej siwe.

Zmarszczki wokół jego oczu były głębsze .

Trzy lata żałoby go zmieniły .​

Potem szepnęła : „Tato?”

Mahmoud przeszedł przez pokój .

Objął ją ramionami .​​

Przez chwilę pozostała sztywna .​​

Potem jej ręce uniosły się i chwyciły go za tył kurtki .

Ukrył twarz w jej ramieniu .​

„Moja córka. Moja córka.”

Zaczęła drżeć .

"Przepraszam ."

Odsunął się .

"Co?"

Przepraszam, że nie wróciłem do domu.

Mahmoud wziął jej twarz w swoje dłonie.

"Nie mów tak."

"Obiecałem ."

Pokręcił głową .​

"Jesteś teraz tutaj ."

„Ale obiecałem przed zachodem słońca” .

Jego wyraz twarzy się załamał.

Przytulił ją ponownie .