Zniknęła w górach na 3 lata

Przyjęła wodę, wypiła tylko kilka łyków i położyła ją obok siebie.

Kiedy ktoś zasugerował powrót na powierzchnię, cofnęła się.

"Nie."

- Layan, twoja rodzina cię szukała.

Jej wyraz twarzy zacieśnił się.

"Moja rodzina?"

- Tak. Twój ojciec wciąż czeka.

Na chwilę jaskinia zamilkła.

Wpatrywała się w odkrywcę, jakby wypowiadał słowa z języka, o którym prawie zapomniała.

Potem jej usta się poruszyły.

– Mój ojciec?

Odkrywca skinął głową.

– On żyje. Nie przestał cię szukać.

Layan zakryła usta obiema rękami.

Jej oddech stał się nierówny.

Imran podszedł bliżej.

- Usiądź - poradził cicho.

Ale Layan stał.

Spojrzała w stronę przejścia, które prowadziło do świata zewnętrznego.

Potem zadała pytanie, którego nikt się nie spodziewał.

– Czy nadal mieszka w tym samym domu?

Odkrywca przełknął.

– Tak wierzę.

Opuściła głowę.

I po raz pierwszy, odkąd ją znaleźli, w jej oczach pojawiły się łzy.

Ratunek, który stał się śledztwem

Wydobycie Layana na powierzchnię nie było prostą sprawą.

Była fizycznie zdolna do chodzenia, chociaż jej ruchy były ostrożne i wydawała się faworyzować jedną nogę.

Większą przeszkodą był jej strach.

Za każdym razem, gdy odkrywcy zaczęli przygotowywać się do wyjazdu, była wyraźnie zmartwiona.

Zapytała, czy przejście się zawali.

Chciała wiedzieć, czy wejście jest jeszcze otwarte.

Wielokrotnie kwestionowała, czy ludzie powyżej byli naprawdę ratownikami.

Odkrywcy zdali sobie sprawę, że zmuszenie jej do ruchu może pogorszyć sprawę.

Skontaktowali się z personelem ratunkowym i wyjaśnili niezwykłe okoliczności.

Przyjechała ekipa ratunkowa ze sprzętem medycznym i dodatkowym oświetleniem.

Po ocenie znanych zagrożeń jaskini zaplanowali starannie nadzorowaną ewakuację.

Imran pozostał obok Layana.

Mówił do niej cicho, przypominając jej, by oddychała powoli i skupiała się na jednym ruchu na raz.

– Jeden krok – powiedział jej. – W takim razie inny.

Spojrzała na przejście.

– A jeśli kamienie się poruszą?

– Przestaniemy, jeśli coś usłyszymy.

– A jeśli nie znajdziemy otworu?

„Mamy przewodników”.

– A jeśli nie mogę tego zrobić?

Imran wyciągnął rękę.

– Zrobiłeś już trudniejsze rzeczy.

Potrzeba było wielokrotnego zapewnienia, zanim zgodziła się opuścić komnatę.

Gdy szli przez wąskie przejście, Layan trzymał jedną rękę przy ścianie.

Od czasu do czasu zatrzymywała się i słuchała.

Ratownicy słyszeli odległą, ociekającą wodą i zadrapanie butów o kamień.

Layan wydawał się słyszeć coś innego.

Każdy nieznany hałas sprawiał, że jej się skręciła.

W jednym szczególnie wąskim odcinku zamarła całkowicie.

Jej oddech stał się szybki.

"Nie mogę."

Towarzyszący jej medyk kucał w pobliżu.

– Dobrze ci idzie. Możemy się tutaj zatrzymać.

Layan potrząsnęła głową.

- Ostatni raz próbowałem tego...

Jej głos się złamał.

Imran delikatnie przerwał.

– To nie ostatni raz.

Wpatrywała się w niego.

Please click on the next page to continue reading 👇