Odkrywcy wyszli na pochyły korytarz, w którym chłodne powietrze stale przemieszczało się przez ciemność.
Ten przepływ powietrza przykuł ich uwagę.
Sugerowało to, że jaskinia była połączona z innymi otworami gdzieś głębiej w górach.
Kontynuowali.
Ich kroki odbijały się echem dziwnie.
Woda kapała z sufitu.
W pewnym momencie odkrywca zauważył zadrapania na skalnej ścianie.
Wydawały się zbyt regularne, by były spowodowane przez naturalną erozję.
Dalej, inny członek zespołu odkrył krótki odcinek starej liny.
Włókna były zużyte i pokryte złożami minerałów, ale lina wydawała się być celowo przywiązana wokół kamiennej projekcji.
Ktoś był tam wcześniej.
Gdy zespół zszedł dalej, zaczęli zauważać inne nieoczekiwane szczegóły.
spłaszczony obszar ziemi.
Kilka ułożonych kamieni.
Fragment tkaniny złapany pod skałą.
Potem dotarli do komnaty o stosunkowo równej podłodze.
Na początku wszystko wyglądało zwyczajnie.
Wzdłuż ścian i wąski kanał, przez który kiedyś przepływała woda.
Ale w pobliżu komnaty jeden z odkrywców zauważył niezwykły cień.
Miał kształt siedzącej osoby.
Podniósł latarkę.
Cień się poruszył.
Przestał chodzić.
– Jest tu ktoś.
Inni zebrali się za nim.
Początkowo myśleli, że osoba może być rannym odkrywcą.
Być może ktoś został uwięziony.
Być może postać weszła przez kolejne otwarcie.
Ale kiedy się zbliżyli, młoda kobieta siedząca przy ścianie podniosła głowę.
Jej oczy podążały za ruchomymi światłami.
Miała na sobie czystą, wyblakłą niebieską koszulę i ciemne spodnie.
Jej włosy były starannie związane do tyłu.
Jej ręce spoczywały na kolanach.
Wyglądała na szczupłą i bladą, ale nie tak poważnie niedożywioną, jak ktoś mógłby się spodziewać po latach izolacji.
Co najbardziej niepokojące, nie wydawała się zaskoczona ich widokiem.
Uśmiechnęła się.
Wyraz twarzy był szeroki i dziwnie nieruchomy.
"Cześć?" Zadzwonił jeden z odkrywców.
Nie udzieliła odpowiedzi.
"Czy jesteś ranny?"
Wciąż nic.
Mężczyzna opuścił lekko latarkę, starając się nie błyszczeć jej bezpośrednio w jej twarz.
– Czy możesz nam powiedzieć, jak się nazywasz?
Przez kilka sekund była całkowicie nieruchoma.
Potem coś szepnęła.
Odkrywca pochylił się bliżej.
„Lajan”.
Zamarł.
– Czy powiedziałeś Layan?
Kobieta skinęła głową.
Inny członek zespołu natychmiast rozpoznał nazwisko.
Przypomniał sobie doniesienia o studentach, który kilka lat wcześniej zniknął w górach.
- Layan Mahmoud?
Spojrzała na niego.
Potem ponownie skinęła głową.
Nikt się nie odezwał.
Odkrywcy weszli do nieznanej jaskini, spodziewając się znaleźć formacje skalne.
Zamiast tego najwyraźniej odkryli zaginioną kobietę, której zniknięcie pozostało nierozwiązane przez trzy lata.
Jeden z nich sięgnął po jego radio.
Obok niej przykucnął inny.
- Layan, przyszliśmy ci pomóc.
Po raz pierwszy jej wyraz twarzy się zmienił.
Uśmiech zniknął.
Jej oczy rozszerzyły się.
A kiedy odkrywca ruszył w kierunku przejścia prowadzącego z komnaty, złapała go za nadgarstek.
Please click on the next page to continue reading 👇
