Większość pęknięć była zbyt płytka, by ukryć człowieka.
Inne były niedostępne bez specjalistycznego sprzętu.
Poszukiwania trwały.
Czwartego dnia Mahmoud przestał wracać do domu spać.
Pozostał w pobliżu stanowiska dowodzenia, owinięty w kurtkę, obserwując, jak zespoły wychodzą rano i wracają wieczorem.
Za każdym razem, gdy radio trzaskało, odwracał się w jego stronę.
Za każdym razem, gdy ktoś się do niego zbliżał, wstał.
Nauczył się rozpoznawać wyrazy twarzy ratowników, zanim się odezwą.
I każdy wieczór przynosił ten sam druzgocący wniosek.
Nic.
Szóstego dnia wolontariusz po strumieniu odkrył coś niezwykłego.
Mała drewniana sowa.
Siedział wyprostowany na porośniętym mchem pniu drzewa w pobliżu wody, jego wyrzeźbione oczy były skierowane w stronę wąskiego szlaku.
Obiekt miał zaledwie kilka centymetrów wysokości.
Jego powierzchnia była gładka, z delikatnymi liniami oznaczającymi skrzydła i pióra.
Nie rzucono go beztrosko na ziemię.
Wydawało się, że jest celowo ustawione.
Kiedy ochotnik zgłosił odkrycie, śledczy sfotografowali sową i zbadali okolicę.
Mahmoud natychmiast to rozpoznał.
Widział podobne rzeźby w pokoju Layana.
Zbierała małe, ręcznie robione figurki zwierząt, a sowy były jednymi z jej ulubionych.
Ale nie mógł z całą pewnością powiedzieć, czy ten należy do niej.
Psy poszukiwawcze zostały przywiezione na miejsce.
Jeden pies podążył za ziemią w kierunku drzewa, poruszając się z niezwykłą determinacją.
Powąchał kikut, okrążył pobliskie kamienie i zbliżył się do wąskiego skalistego przejścia.
Potem się zatrzymało.
Promotor zachęcał go do przodu.
Pies odwrócił się.
Po kilku próbach odmówił kontynuowania tej samej trasy.
Prowadzący nie mógł z ufnością wyjaśnić zachowanie. Skały, płynąca woda, zmieniające się prądy powietrza i nakładające się zapachy mogły wpłynąć na zwierzę.
Ale dla Mahmouda moment stał się niezapomniany.
Wierzył, że pies dotarł do miejsca, w którym kończył się ślad jego córki.
Stał nad drzewem przez długi czas.
Potem szepnął w górskie powietrze.
- Layan, gdzie jesteś?
Nie nadeszła żadna odpowiedź.
Tylko odgłos wody przechodzącej przez kamienie.
Lata ciszy
Pierwsze tygodnie były pełne pilnego charakteru.
Kolejne miesiące były pełne pytań.
W miarę upływu czasu liczba aktywnych poszukiwaczy zmniejszyła się. Operacja przeniosła się z ratownictwa ratunkowego na dochodzenie zaginionej osoby.
Władze przeprowadziły wywiady z pieszymi, którzy odwiedzili ten obszar. Przeanalizowali dostępne nagrania z monitoringu, sprawdzili pobliskie drogi i zbadali doniesienia o niezidentyfikowanych osobach.
Śledczy rozważali kilka możliwości.
Layan mógł wpaść w niedostępną szczelinę.
Mogła się zdezorientować i wędrować daleko poza pierwotny obszar poszukiwań.
Ktoś mógł ją spotkać na szlaku.
Albo mogła znaleźć niezbadane przejście, które prowadziło w głąb góry.
Ale każda teoria napotkała ten sam problem.
Nie było wystarczająco mocnych dowodów, aby ustalić, co się stało.
Please click on the next page to continue reading 👇
