Zniknęła w górach na 3 lata

Tym razem telefon wydawał się być wyłączony lub poza zasięgiem sieci.

Zostawił wiadomość.

- Layan, robi się ciemno. Zadzwoń do mnie, kiedy to usłyszysz.

Potem czekał.

O siódmej trzydzieści zawołał ponownie.

O ósmej skontaktował się z jednym z jej przyjaciół z uniwersytetu.

Czy Layan wspomniał o spotkaniu z kimś?

Czy zmieniła plany?

Czy ktoś wiedział, który odcinek góry zamierzał zbadać?

Odpowiedzi tylko pogłębiły jego zaniepokojenie.


Opowiedziała kilku kolegom z klasy o podróży do zbierania roślin, ale nikt jej nie towarzyszył.

O dziewiątej Mahmoud sam jechał w kierunku początku szlaku.

Jego reflektory przebijały się przez ciemność, gdy podążał krętą górską drogą. Chwycił kierownicę tak mocno, że bolały go palce.

Kiedy dotarł na parking, zobaczył jej samochód.

Dokładnie tam, gdzie ją zostawiła.

Pociągnął obok niego, wszedł w zimne nocne powietrze i zawołał jej imię.

"Layan!"

Jego głos odbił się echem od skał.

Nie było odpowiedzi.

Rozejrzał się po samochodzie.

Drzwi były zamknięte. Nic nie wydawało się zaniepokojone. Nie było notatki pod przednią szybą ani wiadomości wyjaśniającej opóźniony powrót.

Próbował do niej zadzwonić ponownie.

Nic.

W końcu skontaktował się z władzami.

Do północy przybył pierwszy personel poszukiwawczy.

Zapytali Mahmouda o jej trasę, odzież, sprzęt i kondycję fizyczną.

Czy miała jakieś problemy zdrowotne?

Czy znała okolicę?

Czy mogła celowo pojechać gdzie indziej?

Mahmoud odpowiedział na każde pytanie tak spokojnie, jak tylko mógł.

Wtedy jeden z oficerów zapytał, czy Layan mógł chcieć zniknąć.

Mahmoud spojrzał na niego z niedowierzaniem.

– Moja córka miała wrócić do domu na obiad.

Funkcjonariusz przeprosił, wyjaśniając, że śledczy musieli rozważyć każdą możliwość.

Ale Mahmoud ledwo go słyszał.

Spoglądał dalej w stronę ciemnego wejścia na szlak.

Sądził, że gdzieś za tymi drzewami jego córka czeka, aż ktoś ją znajdzie.

Poszukiwanie, które nic nie znalazło

Do rana zniknięcie stało się zorganizowaną operacją poszukiwania i ratowania.

Ratownicy zebrali się na początku szlaku z mapami, radiami, linami i sprzętem medycznym. Wolontariusze przybyli z pobliskich gmin. Doświadczeni przewodnicy górscy zaoferowali pomoc w poruszaniu się po trudniejszym terenie.

Przywieziono przeszkolone psy poszukiwawcze.

Zespoły poszukiwawcze podzieliły górę na sekcje.

Niektórzy podążali za ustalonymi szlakami pieszymi. Inni schodzili do wąskich wąwozów, badali suche koryta strumienia i badali miejsca, w których luźne kamienie sugerowały możliwy upadek.

Helikoptery skanowały otwarte zbocza, gdy pozwala na to pogoda i widoczność.

Zespoły szukały wszystkiego, co mogłoby należeć do Layana.

But.

Rozdarty element garderoby.

Upuszczona butelka wody.

Pasek do aparatu.

Nawet najmniejszy przedmiot mógł dać wskazówkę.

Ale góry nic nie oferowały.

Drugiego dnia ratownicy znaleźli kilka obszarów, w których ziemia niedawno się zmieniła. Zbadali każdy z nich uważnie, szukając dowodów na to, że ktoś mógł wpaść przez niestabilną skałę.

Please click on the next page to continue reading 👇