Zniknęła w górach na 3 lata

"O czym myślałeś ? "

Uśmiechnęła się lekko .​

„Że muszę wrócić do domu przed kolacją ”.

Mahmud przełknął ślinę.

Przez chwilę nikt się nie odzywał .

Potem zaczęli iść .

Podążali wyznaczonym szlakiem , aż dotarli do strumienia , w którym znaleziono drewnianą sowę .​​

Layan rozpoznał otaczający krajobraz .

Dźwięk płynącej wody był znajomy .​

Podobnie jak wąska ścieżka między skałami .​

Ale w świetle dziennym miejsce to wyglądało inaczej , bo otaczali ją ludzie , którym ufała.

Podeszła do pnia drzewa .

Przez chwilę po prostu tam stała .

Wtedy coś zauważyła .

Niewielka , drewniana figurka znajdowała się w osłoniętym zagłębieniu u podstawy drzewa .​​

Przypominała sowę znalezioną podczas pierwotnych poszukiwań .​​

Jego rzeźbione skrzydła były zniszczone , a powierzchnia pociemniała ze starości .

Layan podniósł go ostrożnie .

Odwróciła ją .​

Na spodzie , pod cienką warstwą ziemi , znajdowało się kilka małych wygrawerowanych słów .

Pocierała drewno kciukiem , aż mogła je odczytać .​​​

Jeśli uda ci się wyjść z tego cało, pamiętaj, że byłeś silniejszy, niż myślałeś.

Jej oczy napełniły się łzami .

Mahmoud podszedł bliżej.

„ Wiesz, kto to napisał ?”

Layan długo przyglądał się napisowi .​​​

Następnie skinęła głową.

"Imran."

Pamiętała , jak widziała , jak rzeźbił małe przedmioty podczas cichych wieczorów w jaskini .

Czasami tworzył ptaki .

Czasami robił kwiaty .

Powiedział jej kiedyś , że sowa potrafi odnaleźć drogę w ciemnościach, nie zapominając o świecie , który się za nią kryje .

Nigdy nie wiedziała , że ​​zrobił to dla niej .

Nie potrafiła powiedzieć , czy umieścił go tam sam , czy powierzył go komuś innemu .​

Jednak przesłanie było niewątpliwie osobiste .

Mahmoud przyjrzał się małej rzeźbie .

„ Tęsknisz za nim?”

Layan spojrzał w stronę gór .

"Czasami."

Jej ojciec nic nie powiedział .

„Pomógł mi przetrwać ” – kontynuowała . „Ale popełnił też błędy ”.

Mahmud skinął głową.

„Obie rzeczy mogą być prawdą”.

Trzymała sowę przy piersi .​​

Przez lata nie mogła pojąć , jak to możliwe , że ktoś może ją chronić , a mimo to nie zapewnić jej potrzebnej pomocy .

Teraz zaczynała akceptować , że wdzięczność nie oznaczała ignorowania tego , co poszło nie tak .​​

Potrafiła docenić życie , które Imran pomógł ocalić .

Potrafiła również przyznać się do straconych lat .​

I mogła wybrać, co stanie się dalej.