"O czym myślałeś ? "
Uśmiechnęła się lekko .
„Że muszę wrócić do domu przed kolacją ”.
Mahmud przełknął ślinę.
Przez chwilę nikt się nie odzywał .
Potem zaczęli iść .
Podążali wyznaczonym szlakiem , aż dotarli do strumienia , w którym znaleziono drewnianą sowę .
Layan rozpoznał otaczający krajobraz .
Dźwięk płynącej wody był znajomy .
Podobnie jak wąska ścieżka między skałami .
Ale w świetle dziennym miejsce to wyglądało inaczej , bo otaczali ją ludzie , którym ufała.
Podeszła do pnia drzewa .
Przez chwilę po prostu tam stała .
Wtedy coś zauważyła .
Niewielka , drewniana figurka znajdowała się w osłoniętym zagłębieniu u podstawy drzewa .
Przypominała sowę znalezioną podczas pierwotnych poszukiwań .
Jego rzeźbione skrzydła były zniszczone , a powierzchnia pociemniała ze starości .
Layan podniósł go ostrożnie .
Odwróciła ją .
Na spodzie , pod cienką warstwą ziemi , znajdowało się kilka małych wygrawerowanych słów .
Pocierała drewno kciukiem , aż mogła je odczytać .
Jeśli uda ci się wyjść z tego cało, pamiętaj, że byłeś silniejszy, niż myślałeś.
Jej oczy napełniły się łzami .
Mahmoud podszedł bliżej.
„ Wiesz, kto to napisał ?”
Layan długo przyglądał się napisowi .
Następnie skinęła głową.
"Imran."
Pamiętała , jak widziała , jak rzeźbił małe przedmioty podczas cichych wieczorów w jaskini .
Czasami tworzył ptaki .
Czasami robił kwiaty .
Powiedział jej kiedyś , że sowa potrafi odnaleźć drogę w ciemnościach, nie zapominając o świecie , który się za nią kryje .
Nigdy nie wiedziała , że zrobił to dla niej .
Nie potrafiła powiedzieć , czy umieścił go tam sam , czy powierzył go komuś innemu .
Jednak przesłanie było niewątpliwie osobiste .
Mahmoud przyjrzał się małej rzeźbie .
„ Tęsknisz za nim?”
Layan spojrzał w stronę gór .
"Czasami."
Jej ojciec nic nie powiedział .
„Pomógł mi przetrwać ” – kontynuowała . „Ale popełnił też błędy ”.
Mahmud skinął głową.
„Obie rzeczy mogą być prawdą”.
Trzymała sowę przy piersi .
Przez lata nie mogła pojąć , jak to możliwe , że ktoś może ją chronić , a mimo to nie zapewnić jej potrzebnej pomocy .
Teraz zaczynała akceptować , że wdzięczność nie oznaczała ignorowania tego , co poszło nie tak .
Potrafiła docenić życie , które Imran pomógł ocalić .
Potrafiła również przyznać się do straconych lat .
I mogła wybrać, co stanie się dalej.
