Zniknęła w górach na 3 lata

Nie dlatego, że ktoś ją o to prosił .

Nie dlatego , że chciała udowodnić , że wyzdrowiała .

Uśmiechała się , bo odkryła coś pięknego .​

Stał w drzwiach i obserwował , nie przerywając .

Po raz pierwszy od powrotu poczuł , że jego córka zaczyna odnajdywać drogę do siebie .​​​​​

Powrót na uniwersytet​​

Kilka miesięcy po jej uratowaniu Layan odwiedziła jej uniwersytet.

Od kilku dni była zdenerwowana .

Budynki wydawały się znajome , ale studenci przechodzący przez korytarze byli obcy .

Większość jej byłych kolegów z klasy już ukończyła studia .

Na tablicach ogłoszeń pojawiły się nowe ogłoszenia .

Niektórzy z jej dawnych profesorów przenieśli się do innych wydziałów.

Nawet laboratorium uległo zmianie .

Przez chwilę miała wrażenie , że ktoś odwiedza szczątki życia , które już do niej nie należało .​

Wtedy jeden z jej byłych profesorów ją rozpoznał .

"Layan?"

Odwróciła się.

Kobieta zamarła w drzwiach .​​

Następnie podeszła do niej i ją objęła .

„ Nie mogę uwierzyć, że tu jesteś .”

Layan się uśmiechnął.

"Ja też nie . "

Rozmawiali przez prawie godzinę .​

Jej profesor pytał o jej powrót do zdrowia, jej notatki i o to, czy nadal chce studiować nauki o środowisku .

Layan zawahał się.

„ Nie wiem , czy potrafię .”

"Dlaczego?"

"Zapomniałem tak wiele. "

Jej profesor pokręciła głową .

„Wiedza może być przyswojona na nowo”.

Layan spojrzał w dół.

„Mam wrażenie , że wszyscy posunęli się naprzód”.

„Życie to nie wyścig , Layan.”

Po raz pierwszy pomyślała , że ​​jej edukacja może jeszcze się nie skończyć.

Nie musiała wracać od razu .​

Nie musiała kończyć tego samego programu w tym samym harmonogramie .​​

Mogła zacząć od jednego dania .

A potem jeszcze jeden.