Nie dlatego, że ktoś ją o to prosił .
Nie dlatego , że chciała udowodnić , że wyzdrowiała .
Uśmiechała się , bo odkryła coś pięknego .
Stał w drzwiach i obserwował , nie przerywając .
Po raz pierwszy od powrotu poczuł , że jego córka zaczyna odnajdywać drogę do siebie .
Powrót na uniwersytet
Kilka miesięcy po jej uratowaniu Layan odwiedziła jej uniwersytet.
Od kilku dni była zdenerwowana .
Budynki wydawały się znajome , ale studenci przechodzący przez korytarze byli obcy .
Większość jej byłych kolegów z klasy już ukończyła studia .
Na tablicach ogłoszeń pojawiły się nowe ogłoszenia .
Niektórzy z jej dawnych profesorów przenieśli się do innych wydziałów.
Nawet laboratorium uległo zmianie .
Przez chwilę miała wrażenie , że ktoś odwiedza szczątki życia , które już do niej nie należało .
Wtedy jeden z jej byłych profesorów ją rozpoznał .
"Layan?"
Odwróciła się.
Kobieta zamarła w drzwiach .
Następnie podeszła do niej i ją objęła .
„ Nie mogę uwierzyć, że tu jesteś .”
Layan się uśmiechnął.
"Ja też nie . "
Rozmawiali przez prawie godzinę .
Jej profesor pytał o jej powrót do zdrowia, jej notatki i o to, czy nadal chce studiować nauki o środowisku .
Layan zawahał się.
„ Nie wiem , czy potrafię .”
"Dlaczego?"
"Zapomniałem tak wiele. "
Jej profesor pokręciła głową .
„Wiedza może być przyswojona na nowo”.
Layan spojrzał w dół.
„Mam wrażenie , że wszyscy posunęli się naprzód”.
„Życie to nie wyścig , Layan.”
Po raz pierwszy pomyślała , że jej edukacja może jeszcze się nie skończyć.
Nie musiała wracać od razu .
Nie musiała kończyć tego samego programu w tym samym harmonogramie .
Mogła zacząć od jednego dania .
A potem jeszcze jeden.
