Uśmiechnęła się, bo była przestraszona .
Pozostała nieruchoma , ponieważ próbowała zrozumieć , czy spotkanie było prawdziwe .
I nie zdawała sobie sprawy , jak rzadko mrugała w tych momentach .
Lekarze nie traktowali tej pojedynczej obserwacji jako dowodu na postawienie konkretnej diagnozy .
Zamiast tego wzięli pod uwagę jej stan zdrowia , historię osobistą i reakcje emocjonalne .
Znacznie poważniejszym problemem był jej strach przed wyjazdem .
Layan wyjaśniła , że wielokrotnie wyobrażała sobie ratunek.
Ale ilekroć wyobrażała sobie powrót na powierzchnię , czuła się przytłoczona .
„A co jeśli wrócę i wszystko będzie inne ?” – zapytała .
„A co jeśli nikt mnie nie rozpozna ?”
„A co jeśli mój ojciec po tym wszystkim nie będzie chciał mnie widzieć ? ”
Pytania te pokazały , że jej strach nie ograniczał się wyłącznie do fizycznych zagrożeń czyhających w jaskini .
Bała się świata , który istniał nadal bez niej .
Minęły trzy lata .
Przegapiła urodziny, imprezy rodzinne , zajęcia na uniwersytecie i niezliczoną ilość zwykłych rzeczy .
Jej rówieśnicy zbudowali kariery i relacje .
Jej ojciec był już starszy .
Myśl o powrocie do tamtych zmian przerażała ją niemal tak samo , jak perspektywa kolejnego upadku .
Zespół zajmujący się jej rekonwalescencją wyjaśnił , że odbudowanie pewności siebie będzie wymagało czasu.
