Czasem krzyczała , aż ból w gardle stawał się tak silny, że nie mogła kontynuować.
Później miała trudności z przypomnieniem sobie , jak długo pozostała sama .
Jej wspomnienia z tamtych wczesnych dni były fragmentaryczne z powodu wyczerpania, odwodnienia i bólu.
Ale jeden moment pamiętała wyraźnie .
Przestała wzywać pomocy .
Leżała na zimnej ziemi , gdy usłyszała głos .
„Kto tam?”
Na początku myślała , że śni .
Potem głos odezwał się ponownie .
„Czy mnie słyszysz ? ”
Próbowała odpowiedzieć .
Słychać było jedynie słaby dźwięk .
Gdzieś nad nią , po jej lewej stronie , pojawiło się światło .
Potem rozległy się kroki .
Wtedy z ciemności wyłoniła się twarz mężczyzny .
Był starszy , miał siwą brodę i głębokie zmarszczki .
Spojrzał na nią ze zdumieniem .
"Co się stało ?"
Layan zaczął płakać.
" Upadłem."
Mężczyzna podszedł ostrożnie .
Zbadał jej zranioną nogę , nie ruszając nią niepotrzebnie.
Potem dał jej wodę .
„Mam na imię Imran” – powiedział .
Ledwo mogła mówić .
"Proszę, pomóż mi."
Skinął głową.
" Będę."
Te dwa słowa, jak później powiedziała Layan , były pierwszym powodem, dla którego uwierzyła , że może przeżyć .
Jak Imran utrzymał ją przy życiu
Imran znał system jaskiń lepiej niż ktokolwiek inny, kogo Layan kiedykolwiek spotkał .
Przez dziesięciolecia podróżował po górach , zbierając jadalne rośliny , naprawiając stare ścieżki i wykorzystując osłonięte wapienne komory jako tymczasowe miejsca odpoczynku .
Jego wiedza była przekazywana z pokolenia na pokolenie członkom rodziny , którzy pracowali w tym regionie na długo przed tym, zanim okoliczne szlaki stały się popularne wśród miłośników pieszych wędrówek.
Wiedział , które korytarze są zalewane po deszczu.
Wiedział , gdzie wypływa woda podziemna .
