Po drugiej stronie linii znów zapadła cisza.
A potem głos spokojnie powiedział:
- Ten pendrive zrobiony z kiełbasy.
Mam sucho w gardle.
- Skąd wiesz?
Ale mężczyzna po drugiej stronie telefonu zignorował moje pytanie.
Powiedział tylko jedno:
„Lepiej ją oddaj. To nie jest historia, w którą powinieneś się angażować”.
I połączenie zostało utracone.
Teraz sytuacja stała się poważna.
Siedziałem w milczeniu, patrząc na ekran komputera.
Teraz nie było już żadnych wątpliwości.
Ktoś wiedział, że mam pendrive'a.
A ta osoba wyraźnie nie chciała, aby informacja na ten temat stała się znana innym osobom.
Ale właśnie w tym momencie uświadomiłem sobie jedną rzecz.
Jeśli w aktach rzeczywiście znajdują się dowody popełnienia przestępstwa, milczenie byłoby błędem.
A ja miałam przed sobą wybór.
