Rozłożyłem go drżącymi rękami. Coś wysunęło się z fałd i wylądowało między nami na stole.
Trzy bilety lotnicze. Trzy miejsca. Cel podróży wydrukowany pogrubioną czcionką to małe lotnisko nadmorskie, oddalone o dwadzieścia minut od tej plaży.
Cała krew odpłynęła mi z twarzy.
„Nie” – powiedziałem.
„Wyjeżdżamy za trzy dni” – powiedziała Ivy.
„Nie byłem tam od osiemnastu lat”.
„Wiemy” – powiedziała cicho Grace. „Właśnie o to chodzi”.
„Opieka nad dziećmi” – powiedziała Ivy. „Korepetycje. Wyprowadzanie psów. Weekendowe zmiany w barze, jak już będziemy wystarczająco dorośli. Każdy zaoszczędzony dolar”.
„Za to?” Mój głos się załamał.
„Dla ciebie” – powiedziała Grace.
Pokręciłem głową i cofnąłem się. „Nie mogę tam wrócić”.
„Możesz” – powiedziała Ivy. „Po prostu nie możesz tam wrócić sama. Więc nie wrócisz”.
Grace mocniej przyciągnęła różowy ręcznik. „Jest jeszcze coś.”
Chciałam odmówić. Chciałam wyjść z tej kuchni, zanim pęknie jeszcze bardziej. Ale moje córki mnie obserwowały, a ja spędziłam osiemnaście lat ucząc je, żeby nie uciekały przed trudnymi rzeczami.
Więc otworzyłem.
W środku znajdował się gruby, ręcznie robiony album. Na okładce, starannym pismem Grace, napisano:
Nasza rodzina powstała, zanim zdążyliśmy sięgnąć pamięcią.
Na pierwszej stronie było zdjęcie Granta zrobione mi w szpitalu, gdy spałem na plastikowym krześle, a oboje byli wciśnięci w moją pierś. Potem przyszły urodziny. Brakujące zęby. Dwa torty. Przedstawienia szkolne. Świadectwa. Wszystkie kartki na Dzień Ojca, jakie kiedykolwiek mi zrobili.
Z tyłu wysunęła się koperta. W środku znajdowała się wydrukowana kopia zdjęcia, które trzymałem w portfelu. Laura śmieje się na schodach przed domem, z ręką na brzuchu.
„Skąd to masz?”
„Zgubiłeś portfel w kuchni, kiedy miałyśmy piętnaście lat” – powiedziała Ivy. „Zrobiłam mu zdjęcie, zanim go odzyskałaś”.
„Dlatego nigdy o niej nie rozmawiałaś?” – zapytała Grace. „Bo to za bardzo boli?”
„Próbowałem cię chronić.”
„Od czego?”
„Odczuwałem, że jestem drugim wyborem”.
Ivy podeszła bliżej. „Nigdy czegoś takiego nie czuliśmy. Ani razu.”
„Nie rozumiesz.”
„Więc pomóż nam to zrozumieć” – powiedziała Grace.
Spojrzałem na uśmiech Laury. „Gdybym powiedział jej imię” – powiedziałem – „bałem się, że usłyszysz to, co straciłem, zamiast wszystkiego, co mi dałeś”.
Ivy sięgnęła i otworzyła książkę na ostatniej stronie.
Były tam napisane cztery imiona, jedno pod drugim, oba napisane ich charakterem pisma.
Laura. Lily. Ivy. Grace.
Odetchnęłam z ulgą. Usiadłam ciężko.
„Skąd wiesz o Lily?” – wyszeptałem.
Dziewczyny spojrzały na siebie. Potem Grace powiedziała cicho: „Wiemy o wiele więcej, tato. A w sobotę ty też się dowiesz”.
Część 4: Cztery imiona na piasku
Przez długi czas nikt się nie odzywał.
Potem Ivy usiadła obok mnie. „Kiedy miałyśmy piętnaście lat, poszłyśmy szukać lampek choinkowych. Otworzyłyśmy przez pomyłkę cedrową skrzynię”.
„Znaleźliśmy ręczniki” – powiedziała Grace. „A pod nimi mały żółty kocyk. W środku była kartka z kondolencjami. Napisano: Dla Laury, Owena i małej Lily. Odeszła za wcześnie ” .
„Nie wiedzieliśmy, kim jest Lily” – powiedziała Ivy. „Więc zapytaliśmy wujka Granta”.
Zamknąłem oczy. Dlatego nie mógł na mnie patrzeć.
„Nie chciał nam powiedzieć” – powiedziała Grace. „Powiedział, że to twoja historia. Ale wciąż dopytywaliśmy. W końcu opowiedział nam wszystko. Laurę. Dziecięcy pokój. Te trzy tygodnie, kiedy nie wychodziłaś z domu. Plażę”.
