W końcu wysłała mu wiadomość.
Kenji odpowiedział ciepło, a ich sporadyczne wymiany zdań stopniowo przerodziły się w codzienne rozmowy.
Zaczęli do siebie dzwonić wieczorami. Czasami rozmawiali o literaturze, nauce, historii i filozofii. Innym razem o zwykłych rzeczach, takich jak zakupy spożywcze, gotowanie czy pogoda.
Kenji nigdy nie żądał od Yuki natychmiastowej odpowiedzi. Szanował jej harmonogram pracy i granice osobiste.
Ta prosta myśl miała dla niej ogromne znaczenie.
Kilka tygodni później Yuki zorganizowała kolejną wizytę na Okinawie. Powtarzała sobie, że chce zobaczyć wyspę jeszcze raz, ale wiedziała, że Kenji jest ważnym powodem tej podróży.
Gdy spotkali się na plaży, ich powitanie było cieplejsze niż wcześniej.
Po południu spacerowali wzdłuż wybrzeża, a następnie zjedli kolację w małej restauracji. Kenji opowiedział jej więcej o swoim małżeństwie, latach spędzonych jako profesor i trudnym okresie po śmierci żony.
Wyjaśnił, że strata żony zmieniła jego pojmowanie czasu.
Przez lata zakładał, że zawsze znajdzie się kolejna okazja do podróży, kolejna rozmowa i kolejny zwykły wieczór, którym będzie można się cieszyć razem. Po jej śmierci zdał sobie sprawę, jak łatwo ludzie odkładają szczęście na później, wierząc, że przyszłość jest gwarantowana.
Yuki słuchała uważnie.
Zaczęła też więcej mówić o sobie. Mówiła o strachu przed rozczarowaniem rodziców, niepewności związanej z małżeństwem i presji, jaką odczuwała, aby utrzymać dobry wizerunek publiczny.
