„Morze będzie tu jutro” – powiedział. „I pewnie ja też, jeśli pogoda dopisze”.
Yuki się uśmiechnęła.
Następnego popołudnia wróciła na plażę.
Kenji był tam, siedział pod tym samym drzewem z notatnikiem na kolanach. Przywitał ją naturalnie, jakby ich spotkanie poprzedniego dnia było początkiem zwyczajnej przyjaźni.
Zaczęli się widywać niemal każdego popołudnia.
Czasami rozmawiali godzinami. Innym razem pili razem i obserwowali fale, nie odzywając się wiele. Kenji pokazywał jej szkice budynków, którymi się zachwycał, i zapoznawał ją z wierszami, które lubił przez całe życie.
Yuki opowiedziała mu o Tokio, swojej karierze w marketingu i presji, jaką odczuwała, chcąc stać się osobą, jaką wszyscy od niej oczekiwali.
Zdziwiło ją, z jaką łatwością mogła mówić o rzeczach, które zazwyczaj ukrywała.
Kenji nigdy nie dawał jej odczuć, że jest młoda czy niedoświadczona. Rozumiał, że jej zmagania są prawdziwe, nawet jeśli różnią się od wyzwań, z którymi on się mierzył.
