Ktoś tam mieszkał tego dnia.
Jesse został przy drzwiach.
„Poczekam tutaj.”
Skinąłem głową i wszedłem głębiej do domu.
Krzyk rozległ się ponownie.
Wtedy kobieta delikatnie szepnęła: „Wszystko w porządku, kochanie”.
Moje serce waliło.
Na końcu korytarza znajdowały się lekko uchylone drzwi do piwnicy.
Clara nienawidziła otwartych drzwi. Zawsze je miała. Szafki, szafy, sypialnie – wszystko zamknięte, wszystko uporządkowane. Mówiła, że dzięki temu w domu panował spokój.
Otwarcie drzwi wydawało się czymś złym.
Rozsunąłem go szerzej.
Chłodne powietrze unosiło się od dołu.
Szepty ucichły.
Tak samo jak płacz.
„Halo?” zawołałem.
Brak odpowiedzi.
Słychać było tylko ciche skrzypienie, oznaczające, że ktoś porusza się w piwnicy.
Jesse zniżył głos, stojąc za mną.
„Panie Whitmore… może powinniśmy poczekać.”
Ale jeśli Liam tam był, nie mogłam czekać.
Zacząłem schodzić po schodach.
W połowie drogi zobaczyłem mały kocyk złożony na półpiętrze. Materiał pokrywały żółte kaczki. Moja zmarła żona uszyła ten kocyk, zanim jeszcze urodziła się Clara. Wciąż pamiętam, jak siedziała przy oknie, zszywając każdą maleńką kaczuszkę, starannie i z uśmiechem, którego nie potrafiła ukryć.
Ten koc powinien znajdować się w skrzyni cedrowej na górze.
Widzenie tego tam nie miało sensu.
Na dole schodów otworzyła się przede mną piwnica.
I przez chwilę nie mogłem oddychać.
Niedokończona piwnica została przekształcona w małe, ukryte mieszkanie.
W kącie stał materac. Na niskiej półce piętrzyły się książki dla dzieci. W plastikowych pojemnikach leżały starannie złożone ubranka dla maluchów. Były tam pieluchy, woda butelkowana, konserwy, leki, zabawki i składany stół pokryty dokumentami.
Nic nie wyglądało na niedbałe.
Nic nie wyglądało na zrobione w pośpiechu.
Ktoś to zaplanował.
Potem usłyszałem ciche kaszlnięcie.
Odwróciłem się.
Mały chłopiec siedział na materacu, ściskając zniszczonego pluszowego królika. Jego policzki były zarumienione, a oczy mokre od gorączkowych łez.
„Mamo…”
