„Pozwoliłeś mi myśleć, że nie żyjesz.”

Joan spojrzała na niego. „Co zrobiłam?”

„Zniknęłaś” – powiedział. „Potem twoja matka powiedziała mi, że był wypadek”.

Jej palce zacisnęły się na stole ogrodowym. „Moja matka powiedziała ci, że umarłam?”

„Płakała w moich ramionach, Joan. Powiedziała, że ​​odeszłaś.”

Ewa podała tacę mojemu kuzynowi i przeszła między gośćmi a nami.

„Dzieciaki, trzymajcie się za płot” – powiedziała. „Dorośli, cofnijcie się. To nie dla każdego”.

Nie spuszczałem wzroku z Gabriela. „Ty i Joan wchodzicie do środka. Już.”

Gabriel skinął głową, blady i niepewny.

Położyłem dłoń na plecach Joan. Na pół sekundy pochyliła się, dając mi znać, że wciąż jest przy mnie.

—

Wewnątrz Ewa zamknęła drzwi kuchni i stanęła przed nimi.

„Nikt nie przychodzi, jeśli Joan tak nie każe” – powiedziała.

Gabriel usiadł przy wyspie kuchennej. Joan trzymała się blisko blatu.

Miałem pytania, ale Joan wydawała się załamana.

Zapytałem więc Gabriela: „Zacznij od miejsca, w którym zniknęła”.

Przełknął ślinę. „Byliśmy młodzi. Mieliśmy plany wyjechać z miasta. Mieszkanie. Tanie jedzenie. Pracę, która opłaciła czynsz.”

Joan zamknęła oczy.

Potem otworzyły się gwałtownie. „Byłem tam. Ciebie tam nie było”.

„Byłem tam następnego ranka” – powiedział Gabriel. „Sylvia powiedziała mi, że wyjechałeś poprzedniej nocy. Powiedziała, że ​​zmieniłeś zdanie na mój temat”.

„Nie”. Joan pokręciła głową. „Moja mama zamknęła moją torbę w szafie. Zabrała mi telefon. Wyszłam przez okno w pralni z 20 dolarami w bucie. Nienawidziła naszego wspólnego towarzystwa”.

Wyciągnąłem do niej rękę.

Tym razem ona trzymała moją.

Gabriel otarł twarz. „Trzy dni później poszedłem do twojego domu. Sylvia otworzyła drzwi płacząc. Powiedziała, że ​​był wypadek. Powiedziała, że ​​nie żyjesz”.

Usta Joanny rozchyliły się, ale nie wydobyły się z niej żadne słowa.

„Co roku chodziłem na twój grób” – powiedział Gabriel.

Wydawało się, że całe powietrze opuściło kuchnię.

„Jaki grób?” zapytałem.