Zaciągnęli młodego niewolnika do kojca dla 10 psów myśliwskich – wtedy najbardziej przerażający pies dokonał wyboru

Félicité poczuła, jak Serbert sztywnieje pod jej dłonią. „Co masz na myśli?” – zapytał Jacques. De la Croix go zignorował. Od tego ranka Félicité miała obowiązek pracować z Serbertem każdego dnia. Jeśli uda jej się zmusić niebezpiecznego psa do posłuszeństwa bez bicia go, de la Croix wierzyła, że ​​znów stanie się dochodowy. Ale nastąpiło coś nieoczekiwanego.
Félicité musiała zrozumieć raporty, liczby i instrukcje dotyczące śledzenia. Dlatego nocą, przy lampie naftowej w gabinecie mistrza, de la Croix zaczął uczyć ją liter. Wierzył, że ostrzy narzędzie. Zamiast tego otworzył drzwi. Félicité szybko się uczył.
Wkrótce potrafiła czytać nie tylko zapisy z hodowli, ale także gazety, mapy, relacje i doniesienia o niepokojach szerzących się w kolonii. Nikomu o tym nie powiedziała. Nawet Manon nie wiedziała, ile zrozumiała. Kilka miesięcy później przybył jeździec z sąsiedniej plantacji. Jego koń był biały od piany.
De la Croix spotkał go na werandzie. Félicité był wystarczająco blisko, by usłyszeć wiadomość. Sébastien pijany zaatakował młodą niewolnicę. Jej brat uderzył go w głowę łopatą. Brat już został powieszony. Ale Sébastien czekał tam trzy dni. Tego ranka, jak powiedział jeździec, siedemnastoletni dziedzic zmarł.

Rozpoznała wgniecenie u podstawy. Przede wszystkim pamiętała jadalnię z poranka, kiedy zniknęła: Sébastien potykający się o kredens, otwierająca się szuflada, zgrzyt metalu o drewno.

De la Croix podążył za jej wzrokiem. Przez długą chwilę żadne z nich się nie odezwało. „Gdzie to znalazłeś?”

Zapytała. Słowa wymknęły się jej z rąk, zanim zdążyła je powstrzymać. Niewolnica nie zadała Armandowi de la Croix żadnych pytań.

Zwłaszcza nie o jego zmarłym synu. Jego wzrok powędrował w jej stronę. „W pokoju Sébastiena”. Félicité poczuła, jak przenika ją chłód.

Odpowiedź ustalili między sobą. Sébastien ją przyjął. De la Croix o tym wiedział. Oskarżenie przeciwko niej było fałszywe.

Mocny uścisk na jej ramieniu, krzyki matki, brama w kojcu, zęby Serberta tuż przy jej gardle – wszystko to zaczęło się, gdy syn pana okradł własnego ojca.

Félicité czekała na przeprosiny, o których wiedziała, że ​​nigdy nie nadejdą. De la Croix położył piersiówkę na biurku.

„Był moim synem”. To było wszystko, co powiedział. Félicité zrozumiał, co oznaczało to zdanie.

Nie żeby Sébastien był niewinny. Nie żeby ona była winna. Tylko że jego życie liczyło się inaczej.

Spuściła wzrok. „Tak, proszę pana”. Ale tej nocy coś się w niej zmieniło. Do tej pory Félicité myślała, że ​​przetrwanie wymaga akceptacji faktu, że potężni ludzie potrafią przeinaczać prawdę.

Teraz zrozumiała coś jeszcze bardziej niebezpiecznego. Czasami znali prawdę doskonale. I mimo to wybierali siebie.

W ciągu kolejnych miesięcy Armand de la Croix stał się człowiekiem o słabszej pozycji. Śmierć Sébastiena zdawała się go wyniszczać od wewnątrz.

Pił coraz wcześniej każdego dnia. Rachunki za plantacje pozostawały niezapłacone. Naprawy były przekładane. Pola były źle zarządzane.

Jego żona została dłużej. Nadzorcy kłócili się między sobą. Ale de la Croix kontynuował nauczanie Félicité.

Może nawyk go do tego zmuszał. Może samotność. Może lubił mieć w pokoju kogoś, kto go słuchał.

Jakiekolwiek były jego powody, Félicité wykorzystywała każdą godzinę. Znała arytmetykę na tyle dobrze, że rozumiała księgi rachunkowe.