Moi przyjaciele uznali, że postradałam zmysły.
Jego dzieci były jeszcze mniej uprzejme.
„Naprawdę myślisz, że dostaniesz ten dom?” — wyszeptała do mnie jego córka Rebecca po ślubie. „Nie dostaniesz nic.”
Richard ją usłyszał.
Tylko się uśmiechnął i powiedział:

„Dostanie dokładnie to, na co zasługuje.”
Udawałam, że te słowa mnie nie niepokoją.
I przez jakiś czas powtarzałam sobie, że nie obchodzi mnie, co ktokolwiek o mnie myśli.
Bo prawda była taka, że podobało mi się to poczucie komfortu.
Podobało mi się budzenie bez zastanawiania się, czy rachunek za prąd został opłacony.
Podobało mi się robienie zakupów spożywczych bez wcześniejszego sprawdzania stanu konta.
