Moje palce spoczęły na drewnianej pokrywie.
Przez kilka sekund nie mogłem go otworzyć.
Rebecca odchyliła się na krześle i skrzyżowała ramiona.
„No dalej” – powiedziała. „Zobaczymy, ile tata uważa, że jesteś wart”.
Podniosłem pokrywę.
W środku nie było żadnej biżuterii.
Brak gotówki.
Brak klucza do rezydencji.
Tylko stare zdjęcie, malutki mosiężny kluczyk i koperta, na której Richard napisał swoje imię i nazwisko.
Zdjęcie wywołało u mnie ciarki na plecach.
To byłem ja.
Miałem dwadzieścia trzy lata i stałem przed małą restauracją, w której pracowałem prawie dziesięć lat wcześniej.
A w tle, przy oknie siedział Richard.
Spojrzałem na prawnika.
„Dlaczego ma moje zdjęcie sprzed dziewięciu lat?”
„Przeczytaj list.”
