Część 2

Dwadzieścia minut później Adrian nadal świętował.

Opublikował zdjęcie siebie i Vanessy, ogłaszając „nasz cud”. Nie mieli pojęcia, że ​​pielęgniarka uruchomiła szpitalny protokół postępowania w przypadku porwania dziecka w chwili, gdy Adrian przekroczył próg szpitala z moją córką.

Oddział położniczy zablokował się automatycznie.

Adrian odkrył to, gdy dwóch ochroniarzy zablokowało windę.

„To oburzające” – krzyknął. „Jestem ojcem”.

„W takim razie nie będzie pan miał nic przeciwko czekaniu na weryfikację” – odpowiedział jeden z funkcjonariuszy.

Vanessa wpadła z powrotem do mojego pokoju. „Napraw to”.

„Sfałszowałaś umowę o macierzyństwo zastępcze” – powiedziałem.

Uśmiechnęła się. „Udowodnij to”.

„Mam taki zamiar.”

Celeste podeszła bliżej. „Twój ojciec cię nie uratuje. Adrian ma prawników”.

Drzwi za nią się otworzyły.

Mój ojciec wszedł do sali w granatowym płaszczu, z wyrazem twarzy, który przez trzydzieści lat przerażał zarządy korporacji i prokuratorów. Jonathan Whitmore przekształcił Whitmore Health z jednej kliniki w największą prywatną sieć szpitali w stanie. Wcześniej był prokuratorem federalnym.

Twarz Adriana straciła kolor.

Znał to nazwisko. Wszyscy je znali.

Ojciec przeszedł przez pokój, wziął mnie za rękę i zobaczył siniak w miejscu, gdzie uderzył ją Adrian.

„Gdzie jest moja wnuczka?” zapytał.

Nikt nie odpowiedział.

Za nim podążał administrator szpitala z prawnikiem, ochroną i dwoma detektywami. Pielęgniarka wręczyła im sfałszowany kontrakt.

Ojciec przeczytał jedną stronę. „Ta licencja notarialna wygasła cztery lata temu”.

Adrian prychnął. „Claire nigdy mi nie powiedziała, że ​​jest twoją córką”.