CZĘŚĆ 2
Sala do obrony była pełna, kiedy wszedłem. Członkowie wydziału siedzieli za dębowym stołem. Studenci studiów podyplomowych stali wzdłuż ścian. Kamera transmitowała prezentację. Szepty rozchodziły się po sali, gdy widzieli moje krótko przycięte włosy i fioletowe ślady na nadgarstkach.
Daniel siedział w drugim rzędzie obok Lorraine. Oboje byli ubrani na pogrzeb, który ich zdaniem był moim pogrzebem.
Mój doradca, profesor Sato, podszedł cicho. „Możemy przełożyć”.
„Nie” – powiedziałem. „Dzisiaj jest dokładnie ten dzień”.
O dziewiątej przewodniczący komisji mnie przedstawił. Wszedłem na podium i zacząłem.
Głos mi drżał. Potem wróciły lata: nocne eksperymenty, odrzucone wersje robocze, poprawione modele i sale lekcyjne, w których nauczyciele powierzali mi dane. Slajd po slajdzie wyjaśniałem, jak mój system identyfikował sfałszowane dokumenty akademickie, śledząc wzorce niewidoczne dla audytów.
Uśmiech Daniela zniknął. Znał ostatnie studium przypadku.
Trzy miesiące wcześniej moje oprogramowanie oznaczyło zmienione raporty dotyczące dotacji złożone przez firmę konsultingową. Zanonimizowałem firmę do czasu wszczęcia dochodzenia. Daniel pracował tam jako dyrektor ds. zgodności.
Podczas przesłuchania członek komisji zapytał: „Czy twój model wywołał jakieś fałszywe oskarżenia?”
„Nie” – odpowiedziałem. „Ale ujawniło próbę kradzieży samego modelu”.
Wyświetliłem oś czasu pokazującą nieautoryzowane pobrania z mojego konta o 2:14 nad ranem. Sygnatura urządzenia pasowała do komputera Daniela. Skopiowane pliki zostały wysłane e-mailem na adres jego firmy i dołączone do złożonego wniosku patentowego.
Daniel zerwał się na równe nogi. „To kłamstwo”.
Profesor Sato nie spojrzał na niego. „Usiądź.”
Lorraine krzyknęła: „Ona jest niestabilna! Spójrz na nią!”
Zwróciłem się do publiczności. „Masz na myśli moje włosy?”
Cisza się zaostrzyła.
Odtworzyłem czternaście sekund nagrania. Głos Daniela wypełnił pomieszczenie: „Przestań się kłócić, Claire”. Potem padły słowa Lorraine: „Kobiety nie powinny być na studiach”.
Kilka osób wstrzymało oddech.
Daniel rzucił się w stronę pulpitu sterowniczego, ale ochrona kampusu go powstrzymała. „To prywatna sprawa rodzinna”.
„Napaść i kradzież własności intelektualnej nie są sprawą prywatną” – powiedziałem.
Wtedy otworzyły się tylne drzwi.
