Jego matka wypełniła dom książkami.
Jego ojciec uważał, że wartość człowieka powinna być mierzona dobrocią i uczciwością, a nie sukcesem materialnym.
W niedzielne poranki rodzina wspólnie chodziła do kościoła.
Gabriel był zafascynowany ceremoniami, muzyką i atmosferą czci, jaka panowała wokół ołtarza.
W miarę jak dorastał, jego zainteresowania stawały się coraz poważniejsze.
Zaczął udzielać się wolontariacko w parafii, pomagać starszym sąsiadom i dostarczać żywność rodzinom borykającym się z problemami finansowymi.
W wieku szesnastu lat powiedział rodzicom, że chce zostać księdzem.
Jego ojciec początkowo miał wątpliwości co do tej decyzji.
„Jesteś bardzo młody” – powiedział pewnego wieczoru. „Nie doświadczyłeś jeszcze wystarczająco dużo świata, żeby wiedzieć, co możesz za sobą zostawić”.
Gabriel zrozumiał obawy.
Nigdy nie był w poważnym związku romantycznym. Nie podróżował dużo ani nie realizował ambicji, które pociągały wielu jego kolegów z klasy.
Mimo to żywił trwałe przekonanie, że jego życie powinno być poświęcone czemuś więcej niż tylko osobistym osiągnięciom.
„Nie sądzę, żebym uciekał przed światem” – odpowiedział. „Myślę, że jestem powołany, by mu służyć”.
Jego matka niewiele mówiła podczas tej rozmowy.
Później, gdy w domu zrobiło się cicho, weszła do jego pokoju i zastała go czytającego przy oknie.
„Jakąkolwiek drogę wybierzesz” – powiedziała mu – „pamiętaj, że świętość nie polega na braku ludzkich uczuć”.
Uśmiechnął się.
W tamtym momencie myślał, że zrozumiał, co miała na myśli.
Dziesiątki lat później przypomniały mu się te słowa z bolesną wyrazistością.
Gabriel z entuzjazmem przystąpił do formacji zakonnej.
Studiował teologię, filozofię, historię i tradycję Kościoła. Jego nauczyciele chwalili jego cierpliwość, ciekawość intelektualną i gotowość do kwestionowania trudnych idei bez okazywania im braku szacunku.
Nie był najbardziej charyzmatycznym uczniem.
Nie wygłaszał dramatycznych przemówień i nie szukał uwagi.
Zamiast tego stał się znany ze swojej umiejętności słuchania.
Kiedy koledzy z klasy się kłócili, Gabriel pomagał im znaleźć wspólny język.
Kiedy ktoś przeżywał trudności, oferował mu ciche towarzystwo, zamiast łatwych rad.
W końcu przyjął święcenia kapłańskie.
Na początku swojej działalności duszpasterskiej przebywał w społecznościach znajdujących się w trudnej sytuacji, gdzie współpracował z wolontariuszami, zapewniając im edukację, posiłki i podstawową pomoc.
Doświadczenia te zmieniły jego pojmowanie posługi religijnej.
Doszedł do wniosku, że wiara ma największe znaczenie, gdy wykracza poza ceremonie i wnika w zwykłe ludzkie cierpienie.
W ciągu kolejnych dekad przyjmował coraz bardziej wymagające obowiązki.
Został szanowanym księdzem, następnie biskupem, a na końcu kardynałem w fikcyjnym Kościele, którego akcja rozgrywa się w tej historii.
Z każdym awansem jego wpływ na opinię publiczną wzrastał.
Podobnie jak jego izolacja.
Im wyżej się wznosił, tym ostrożniej dobierali słowa ludzie wokół niego.
Rozmowy stały się formalne.
Przyjaźnie zaczęły się komplikować z powodu oczekiwań.
Nawet gdy był otoczony przez asystentów, administratorów i duchownych, zdarzało mu się odczuwać niepokojące uczucie głębokiej samotności.
Rzadko się do tego przyznawał.
Było zbyt wiele obowiązków do wykonania i zbyt wiele osób od niego zależało.
