WATYKAN TRZĘSI SIĘ. PAPIEŻ LEON W KOŃCU PRZYZNAJE SIĘ DO SWOJEJ RELIG… Zobacz więcej

List, który nigdy nie został wysłany

Pewnego wieczoru Gabriel napisał list do Mai.

Nie widział jej od kilku miesięcy.

Ich komunikacja pozostała ograniczona, aby dać im obojgu przestrzeń.

List zaczynał się od wdzięczności.

Podziękował jej za rozmowy, które pomogły mu dostrzec w sobie te aspekty, które wcześniej ignorował.

Przyznał, że ich związek stwarzał pewne trudności.

Wyraził smutek z powodu niechcianej uwagi, jaką znosiła.

Potem napisał o miłości.

Nie w języku posiadania i obietnic.

Zamiast tego opisał bolesne odkrycie, że troska o kogoś czasami wymaga zaakceptowania przyszłości, która nie stawia tej osoby u twego boku.

Napisał:

„Długo wierzyłem, że miłość okazuje się poprzez wytrwanie. Zaczynam rozumieć, że miłość można również okazać poprzez gotowość uwolnienia drugiej osoby od niepewności”.

Zatrzymał się.

To zdanie wywołało u niego łzy w oczach.

Kontynuował.

„Kiedyś powiedziałeś mi, że nie chcesz pozostać tajemnicą. Miałeś rację. Nikt nie zasługuje na miłość tylko w miejscach, gdzie nikt go nie widzi”.Nie prosił jej, żeby czekała.Nie obiecywał przyszłości, której nie mógłby zagwarantować.Powiedział jej po prostu, że ich związek go zmienił.

Po skończeniu umieścił list w kopercie.

Przez kilka dni leżał na jego biurku.

Ostatecznie zdecydował, że nie wyśle ​​tego listu.

Maya już usłyszała większość tego, co chciał powiedzieć.

Inny emocjonalny przekaz może wywołać na nowo niepewność, nie przynosząc jednak jasności.

Czasami powściągliwość nie oznaczała unikania.

Czasami to był szacunek.

Umieścił list wśród swoich prywatnych papierów.

Zapamiętałby te słowa.

Ale nie potrzebował, żeby Maya je niosła.

Ostatnia rozmowa o wolności

Pod koniec swojego rekolekcji Gabriel spotkał ponownie biskupa Arendta.

Przechodzili przez ogród pełen drzew oliwnych.

Powietrze było chłodne.

Gabriel wydawał się spokojniejszy niż podczas ich pierwszego spotkania.

Arendt zauważyła zmianę.

„Myślałeś” – powiedział.

„Więcej niż się spodziewałem.”

„A co odkryłeś?”

Gabriel uśmiechnął się lekko.

„Przez większą część życia myliłem pewność z wiarą”.

Arendt spojrzała na niego.

"Wyjaśnić."

„Wierzyłem, że jeśli będę wystarczająco wierny, w końcu przestanę dręczyć się trudnymi pytaniami”.

„A teraz?”

„Teraz myślę, że wiara może czasami wymagać uczciwego życia z pytaniami, na które nie ma łatwych odpowiedzi”.

Biskup skinął głową.

Gabriel kontynuował.

„Nie mogę udawać, że nie kochałem Mai. Nie mogę też udawać, że moje zobowiązania nic nie znaczyły. Oba były prawdziwe”.

„I jak będziesz z tym żyć?”

„Odmawiając wykorzystania jednej prawdy do wymazania drugiej”.

Szli w milczeniu.

Po chwili Gabriel znów przemówił.

„Kiedyś wierzyłem, że wolność oznacza możliwość wyboru tego, czego chcę.”

„A teraz?”

„Być może wolność oznacza również przyjęcie odpowiedzialności, która wynika z dokonania wyboru”.

Arendt się uśmiechnęła.

„To brzmi bliżej mądrości”.

„Chciałbym, żeby mądrość nadeszła przed konsekwencjami”.

„Większość ludzi tak robi.”

Gabriel zaśmiał się cicho.

Rozmowa zakończyła się bez ostatecznego rozwiązania.

Nie było żadnego nagłego ogłoszenia odnośnie jego przyszłości.

Żadnej spektakularnej poprawy jego reputacji.

Nie ma gwarancji, że każdy związek uda się naprawić.

Zamiast tego nastąpiło coś spokojniejszego.

Zaczął akceptować rzeczywistość, nie żądając przy tym, by stała się prosta.

Znaczenie złamanej obietnicy

Historia Gabriela i Mai porusza trudne kwestie dotyczące obietnic składanych przez ludzi.

Obietnica jest wyrazem zaangażowania.

Wymaga od człowieka, aby pozostał wierny podjętej decyzji, nawet jeśli uczucia i okoliczności się zmienią.

Bez tej stabilności związki i instytucje miałyby trudności z funkcjonowaniem.

A jednak obietnice składają ludzie.