W wieku 13 lat urodziła dziecko, a 18 lat później, w dniu urodzin córki, otrzymała list ze szpitala, po którym ojciec dziewczynki po raz pierwszy przyznał się do ukrywania prawdy

Nauczyła się , jak łączyć pracę, rodzicielstwo, obowiązki domowe i własne potrzeby .

Czasem radziła sobie ze wszystkim świetnie.

Innymi dniami płakała w łazience przed pójściem do pracy .​

Ale ona szła dalej .

W miarę jak Sophie dorastała, relacja między matką i córką rozwijała się w swój własny, niezwykły sposób .

Byli w podobnym wieku w porównaniu z większością rodziców i dzieci.

Kiedy Sophie poszła do szkoły, ludzie czasami mylili Emmę ze starszą siostrą .

Na początku Emma uważała te momenty za niekomfortowe.

Martwiła się , że obcy ludzie będą ją osądzać , jeśli dowiedzą się prawdy .

Ale Sophie nigdy nie wydawała się zawstydzona.

Za każdym razem, gdy ktoś popełnił błąd , dziewczynka z dumą go poprawiała .

„To moja mama .”

Prostota tych słów często doprowadzała Emmę do łez .​​

Sophie nie widziała skandalu .​

Nie widziała burzliwej przeszłości .​​

Widziała osobę , która pomagała jej w odrabianiu lekcji, przygotowywała jej śniadanie, przypominała jej ulubione historie i siadała przy niej , kiedykolwiek była chora .

Widziała swoją matkę .

Michael nadal był ważną postacią w życiu obojga .

Nauczył Sophie , jak sadzić kwiaty , pokazał jej , jak naprawić dętkę rowerową i cierpliwie słuchał opowieści , które zdawały się być coraz dłuższe za każdym razem, gdy je opowiadała .

To do niego dzwoniła Sophie , gdy potrzebowała pomocy w zbudowaniu czegoś do szkoły.

Był osobą , która nigdy nie narzekała , gdy chciała grać w tę samą grę planszową .

A on był osobą , która przypomniała jej , że błędy są okazją do nauki.

Przez lata we troje tworzyli rodzinę , w której czuli się bezpiecznie .

To nie było życie, jakie Emma wyobrażała sobie mając trzynaście lat.

Ale to było prawdziwe.

I to było ich.

Potem Michael zachorował .

Jego stan zdrowia początkowo stopniowo się pogarszał . Łatwiej się męczył , przestał towarzyszyć im na długich spacerach i zaczął poświęcać więcej czasu na odpoczynek .

Emma towarzyszyła mu na spotkaniach , kiedy tylko mogła .

Powiedział jej , że nie powinna się tym za bardzo martwić .

Ale znała go wystarczająco dobrze , żeby rozpoznać , kiedy ukrywał strach .

W miarę jak stan jego zdrowia się pogarszał, role , które pełnili przez tyle lat , zaczęły się odwracać .

Emma została osobą zarządzającą spotkaniami pacjenta , przygotowującą posiłki i dbającą o to, aby pacjent przyjmował leki .

Michael nadal próbował żartować .​

Nadal pytał o pracę domową Sophie .

A ilekroć Emma wyglądała na wyczerpaną, on nadal przypominał jej , że musi o siebie zadbać .

Kiedy zmarł , Emma miała dwadzieścia siedem lat .

Sophie miała czternaście lat.

Ich smutek był ogromny.

Dla Emmy utrata Michaela oznaczała utratę osoby , która wspierała ją w najstraszniejszych latach jej życia .​​​

Dla Sophie oznaczało to utratę dziadka , który był tak stały i niezawodny , jak ściany ich domu .​

Wspierali się nawzajem najlepiej , jak potrafili .

Ale bez niego dom wydawał się inny .

Jego ulubione krzesło pozostało puste.

Jego stary płaszcz wisiał nietknięty przez miesiące.

Emma trzymała jego zdjęcie na półce przy kuchni , skąd mogła patrzeć na jego twarz każdego ranka .​​

Wierzyła, że ​​wie wszystko , co ważne o swoim ojcu.

Pamiętała jego dobroć , siłę , upór i poświęcenia , których dokonał .​

Nie wiedziała , że ​​na krótko przed śmiercią Michael powierzył innej osobie coś , co mogło zmienić sposób , w jaki jego córka postrzegała przeszłość .​

Wydał też bardzo szczegółowe instrukcje dotyczące tego , kiedy informacja powinna zostać ujawniona .