Nauczyła się , jak łączyć pracę, rodzicielstwo, obowiązki domowe i własne potrzeby .
Czasem radziła sobie ze wszystkim świetnie.
Innymi dniami płakała w łazience przed pójściem do pracy .
Ale ona szła dalej .
W miarę jak Sophie dorastała, relacja między matką i córką rozwijała się w swój własny, niezwykły sposób .
Byli w podobnym wieku w porównaniu z większością rodziców i dzieci.
Kiedy Sophie poszła do szkoły, ludzie czasami mylili Emmę ze starszą siostrą .
Na początku Emma uważała te momenty za niekomfortowe.
Martwiła się , że obcy ludzie będą ją osądzać , jeśli dowiedzą się prawdy .
Ale Sophie nigdy nie wydawała się zawstydzona.
Za każdym razem, gdy ktoś popełnił błąd , dziewczynka z dumą go poprawiała .
„To moja mama .”
Prostota tych słów często doprowadzała Emmę do łez .
Sophie nie widziała skandalu .
Nie widziała burzliwej przeszłości .
Widziała osobę , która pomagała jej w odrabianiu lekcji, przygotowywała jej śniadanie, przypominała jej ulubione historie i siadała przy niej , kiedykolwiek była chora .
Widziała swoją matkę .
Michael nadal był ważną postacią w życiu obojga .
Nauczył Sophie , jak sadzić kwiaty , pokazał jej , jak naprawić dętkę rowerową i cierpliwie słuchał opowieści , które zdawały się być coraz dłuższe za każdym razem, gdy je opowiadała .
To do niego dzwoniła Sophie , gdy potrzebowała pomocy w zbudowaniu czegoś do szkoły.
Był osobą , która nigdy nie narzekała , gdy chciała grać w tę samą grę planszową .
A on był osobą , która przypomniała jej , że błędy są okazją do nauki.
Przez lata we troje tworzyli rodzinę , w której czuli się bezpiecznie .
To nie było życie, jakie Emma wyobrażała sobie mając trzynaście lat.
Ale to było prawdziwe.
I to było ich.
Potem Michael zachorował .
Jego stan zdrowia początkowo stopniowo się pogarszał . Łatwiej się męczył , przestał towarzyszyć im na długich spacerach i zaczął poświęcać więcej czasu na odpoczynek .
Emma towarzyszyła mu na spotkaniach , kiedy tylko mogła .
Powiedział jej , że nie powinna się tym za bardzo martwić .
Ale znała go wystarczająco dobrze , żeby rozpoznać , kiedy ukrywał strach .
W miarę jak stan jego zdrowia się pogarszał, role , które pełnili przez tyle lat , zaczęły się odwracać .
Emma została osobą zarządzającą spotkaniami pacjenta , przygotowującą posiłki i dbającą o to, aby pacjent przyjmował leki .
Michael nadal próbował żartować .
Nadal pytał o pracę domową Sophie .
A ilekroć Emma wyglądała na wyczerpaną, on nadal przypominał jej , że musi o siebie zadbać .
Kiedy zmarł , Emma miała dwadzieścia siedem lat .
Sophie miała czternaście lat.
Ich smutek był ogromny.
Dla Emmy utrata Michaela oznaczała utratę osoby , która wspierała ją w najstraszniejszych latach jej życia .
Dla Sophie oznaczało to utratę dziadka , który był tak stały i niezawodny , jak ściany ich domu .
