Sophie wyciągnęła rękę do Emmy .
„Więc teraz , kiedy mam osiemnaście lat, chcę powiedzieć mamie coś .”
Emma ledwo mogła mówić.
"Co to jest ?"
„Ty też możesz mieć swoje własne życie . ”
Emma wpatrywała się w nią.
„ Nie musisz wiecznie się o mnie martwić ” – powiedziała Sophie . „ Nie musisz ciągle płacić za to , co się stało, gdy miałaś trzynaście lat . Zasługujesz na to , żeby robić rzeczy tylko dlatego, że cię uszczęśliwiają ” .
Marta otarła oczy .
Sophie kontynuowała.
„Dziadek zawsze chciał , żebyśmy mieli dobrą przyszłość. Myślę , że najlepszym sposobem , by to uczcić , jest po prostu żyć ” .
Emma przytuliła córkę .
Na chwilę pokój zniknął .
Myślała o nieprzespanych nocach .
Przerażające spotkania .
Lata niepewności .
Stała obecność ojca .
I list , który ostatecznie ujawnił skrywaną przez niego tajemnicę .
