W dniu moich jedenastych urodzin mama przygotowała wspaniałą kolację. Był czekoladowy tort, różowe balony i jedenaście małych świeczek.
Wszystko wydawało się normalne, dopóki Robert nie odebrał telefonu.
Wyszedł na zewnątrz, żeby porozmawiać.
Kiedy wrócił, był blady jak ściana.
Spojrzał na moją mamę i między nimi wydarzyło się coś, czego nie potrafiłam zrozumieć.
Wtedy mama nagle oznajmiła, że musi pilnie wyjść z domu.
Była prawie dziesiąta wieczorem.
Błagałam ją, żeby została.
Ale pocałowała mnie w policzek i wyszeptała:
— Cokolwiek wydarzy się dziś w nocy, słuchaj uważnie Roberta.
Ścisnęło mnie w żołądku.
Kiedy wyszła, poszłam do kuchni pozmywać naczynia.
Trzymałam w dłoni nóż kuchenny, przygotowując się do pokrojenia reszty urodzinowego tortu, kiedy Robert pojawił się za moimi plecami.
Przez kilka sekund stał w milczeniu.
Potem podszedł bliżej, delikatnie pocałował mnie w czoło i wyszeptał:
