Jednak Emma nagle zdjęła fartuch, ostrożnie położyła go na krześle i podeszła do schodów.
— Więc wy dwaj tu dowodzicie? — zapytała spokojnie.
Oliver skinął głową z dumą.
— Tak! I nikt nie może nam rozkazywać!
— W takim razie mam dla ciebie propozycję. Jeśli naprawdę jesteś odważny, dasz radę wykonać misję.
Chłopcy wymienili spojrzenia.
„Jaka misja?” zapytał podejrzliwie starszy mężczyzna.
Emma wskazała na bałagan w salonie.
— W ciągu dziesięciu minut musisz znaleźć pięć przedmiotów wśród wszystkich rzeczy, które należały do twojej matki.
Uśmiech natychmiast zniknął z twarzy Olivera.
— Po co ci rzeczy naszej matki?
— Bo chciałbym wiedzieć, jaka ona była.
Młodszy brat nagle spuścił głowę.
— Tata poskładał już prawie wszystkie swoje rzeczy — mruknął.
Robert nagle podniósł wzrok.
Emma spojrzała na mężczyznę, po czym zwróciła się z powrotem do dzieci.
— A dlaczego tak bardzo chcesz, żeby wszystkie nianie odeszły?
Oliver milczał przez długi czas, a potem nagle krzyknął:
— Bo tata powiedział, że zaopiekuje się nami nowa kobieta! A my nie chcemy nowej mamy!
Robert zbladł.
