Jedna z niań odkryła w swojej torbie całe pudełko wypełnione żywymi chrząszczami, podczas gdy inna poślizgnęła się na zabawkach, które chłopcy celowo rozrzucili przed drzwiami jej sypialni.
W ciągu trzech miesięcy dwór opuściło dwanaście kobiet, a ostatnia przetrwała zaledwie cztery godziny.
Pewnego ranka Robert miał wziąć udział w ważnym spotkaniu z inwestorami, ale to właśnie tego dnia chłopcy wywrócili dom do góry nogami.
Wyjęli wszystkie zabawki z szafek, rozrzucili książki, kredki i zestawy konstrukcyjne, a następnie przewrócili dużą doniczkę, która stała na środku salonu.
Kiedy ich ojciec próbował ich powstrzymać, Oliver po prostu wybuchnął śmiechem.
— Tak czy inaczej, tato, niedługo wychodzisz do pracy. I zrobimy, co zechcemy!
Robert opadł wyczerpany na fotel i ukrył twarz w dłoniach. Nie wiedział już, jak radzić sobie z własnymi dziećmi.
Właśnie w tym momencie do domu weszła nowa pokojówka o imieniu Emma.
Była młodą, dwudziestosiedmioletnią kobietą, która wcześniej pracowała jako nauczycielka w małym przedszkolu. Po przeprowadzce do miasta długo szukała pracy i w końcu przyjęła posadę w tym zamożnym domu.
Odkrywszy zabawki rozrzucone na marmurowej podłodze i rozbitą doniczkę, Emma zatrzymała się ze zdziwieniem.
„Co tu się stało?” zapytała cicho.
