Na kopercie znajdował się odręczny napis matki.
Oboje zamilkli.
Siostra ostrożnie otworzyła list i zaczęła czytać.
Matka wyjaśniła w nim, że przygotowała te przesyłki z myślą o swoich dzieciach. Chciała, aby po jej odejściu miały coś, co pomoże im poczuć jej obecność. Wiedziała, że będą za nią tęsknić, że niektóre dni okażą się wyjątkowo trudne i że czasami nawet najmniejszy szczegół przypomni im o jej braku.
Nie chciała jednak, aby pamiętali wyłącznie smutek.
Chciała, żeby pamiętali także radość.
W liście napisała, że każdy prezent został wybrany z miłością. Niektóre rzeczy miały przypominać im o dzieciństwie, inne o marzeniach, a jeszcze inne o tym, jak bardzo chciała, aby byli szczęśliwi.
Poprosiła ich, żeby nigdy nie przestawali marzyć. Żeby nie odkładali życia na później i nie pozwalali, by strach lub codzienne obowiązki odebrały im radość.
Najważniejsza była jednak ostatnia prośba: mieli zawsze trzymać się razem.
Rodzeństwo długo siedziało obok siebie, czytając list raz za razem.

