— Kiedy zadzwonili ze szpitala, nie potrafiłem sobie wyobrazić, że miałbym ją komuś oddać. Już ją pokochałem. Każdego ranka trzymałem ją w ramionach. Każdego wieczoru patrzyłem, jak śpi.
— A CO Z NASZĄ PRAWDZIWĄ CÓRKĄ?!
Daniel wybuchnął płaczem.
— Znalazłem ją, Emily. Znalazłem naszą córeczkę.
Serce zaczęło mi walić jak oszalałe.
— GDZIE ONA JEST?!
Daniel wyjaśnił, że potajemnie spotkał się z Millerami, kiedy szpital po raz pierwszy poinformował go o podejrzeniu pomyłki.
Oni również byli zdruzgotani możliwością, że doszło do zamiany dzieci.
Rebecca niedawno straciła pracę, a Daniel pomagał im finansowo, gdy czekali na ostateczne potwierdzenie.
Jednak dwa tygodnie wcześniej Millerowie przeprowadzili się do innego stanu, żeby opiekować się ciężko chorą matką Rebekki.
Zmienili numery telefonów po otrzymaniu przerażających wiadomości od kogoś, kto żądał, aby oddali swoje dziecko.
Daniel zapewniał, że nie wiedział, dokąd wyjechali.
— Dlaczego mi nie powiedziałeś? — szlochałam.
— Bo byłem egoistą. Myślałem, że jeśli będę milczał, nic się nie zmieni.
Następnego ranka policji wreszcie udało się odnaleźć Millerów.
Nasza biologiczna córka była bezpieczna.
Miała na imię Grace.
Trzy dni później spotkaliśmy się z nimi w cichym pomieszczeniu szpitalnym.
Rebecca weszła, trzymając w ramionach piękną dziewczynkę owiniętą żółtym kocykiem.
W chwili, gdy ją zobaczyłam, całe moje ciało zaczęło drżeć.
Miała moje oczy.
