„I odpowiedziałbym. Nieważne, jak bardzo bym był zły.”
Jego oczy się zaszkliły. „Chciałbym w to uwierzyć”.
„Ja też, kochanie”. Sięgnęłam przez stół po jego dłoń. „Nie odtrącam cię. Proszę cię, daj mi powód, żebym znów ci zaufała”.
„Chcę.”
„W takim razie nie przestawaj się pojawiać.”
Kilka miesięcy później Lucas i Hannah odwiedzili nas, żebyśmy mogli zrobić rodzinne zdjęcie.
Do tego czasu Lucas dostał już dodatkowe zmiany w warsztacie samochodowym po drugiej stronie miasta. Spłacił sporą część rachunków szpitalnych, a on i Hannah przestali polegać na mnie w codziennych potrzebach dziewczynek. Nadal kupowałam im drobne rzeczy, oczywiście. To przywilej babci.
Abby i Layla miały na sobie takie same czerwone swetry. Hannah trzymała Abby, a ja tuliłam Laylę, która natychmiast złapała mnie za kępkę włosów i nie chciała puścić, dopóki nie zadzwonił timer.
Później, gdy Hannah zbierała torbę z pieluchami, Lucas zauważył coś wiszącego na haczyku przy drzwiach wejściowych.
Jego stary zielony płaszcz.
Podszedł i przesunął kciukiem po szwie obok kieszeni.
„Pamiętasz jeszcze, jak to naprawiałeś?”
„Oczywiście, że tak. Narzekałeś, że moje szwy są krzywe.”
Uśmiechnął się. „I tak to założyłem”.
Potem jego wyraz twarzy złagodniał i patrzył na mnie przez dłuższą chwilę.
„Powinienem był wrócić do domu wcześniej.”
„Tak, Lucasie” – powiedziałem łagodnie. „Powinieneś był”.
Przytulił mnie mocno. Potem wyszedł na zewnątrz i pomógł Hannah zapiąć dziewczynki w fotelikach samochodowych, sprawdzając każdy pas dwa razy.
„Zadzwonię dziś wieczorem” – powiedział, stojąc na podjeździe.
„Chciałbym.”
O godzinie siódmej zadzwonił mój telefon.
Cześć, mamo.
W tle Layla zaczęła się awanturować.
„Chwila, chwila” – powiedział. „Ona mnie potrzebuje”.
Zostałam na linii i słuchałam, jak mój syn pocieszał córkę niskim, cierpliwym głosem, nucąc tę samą śmieszną melodię, którą ja kiedyś mu nuciłam.
Kiedy wrócił, rozmawialiśmy o ich dniu. O nowym triku dziewczyn – przewróceniu się. O kliencie, który przywiózł samochód z wiewiórką mieszkającą w silniku. Nic ważnego. Wszystko ważne.
Wciąż miałam pytania. Bywały dni, kiedy wciąż byłam zła o wszystko, co straciliśmy: trzy urodziny, trzy święta Bożego Narodzenia, ciążę, narodziny. Te lata nie wrócą, a udawanie, że jest inaczej, nie pomogłoby żadnemu z nas.
Ale Lucas wciąż dzwonił. Ciągle się pojawiał.
I po raz pierwszy od trzech lat mogłam stanąć przed drzwiami domu, patrzeć na mojego syna idącego podjazdem i mieć pewność, że zaraz wróci do domu.
