Delikatnie położyłem teczkę na podłodze i podszedłem do niej powoli, powoli i ostrożnie, żeby jej nie przestraszyć. Kiedy uklęknąłem tuż przed nią, cofnęła się gwałtownie w przerażeniu.
„Czy możesz mi powiedzieć, gdzie cię boli, kochanie?” – zapytałam, starając się, by mój głos brzmiał łagodnie jak kołysanka.
Jej maleńkie rączki zaciskały się na dolnym brzegu piżamy, aż jej skóra stała się zupełnie blada.
„Cały czas bolą mnie plecy” – wyszeptała, a jej broda gwałtownie drżała. „Mama powiedziała mi, że to był tylko wypadek i że nie wolno mi ci o tym wspominać, bo się wściekniesz i stanie się coś strasznego”.
Te straszne słowa przeszyły mi pierś i sprawiły, że ścisnęło mi się żołądek.
Nie zastanawiając się, wyciągnąłem prawą rękę, żeby ją pocieszyć, ale w chwili, gdy moje palce dotknęły jej ramienia, wydała z siebie przenikliwy krzyk i odsunęła się.
„Proszę, nie dotykaj mnie, Tatusiu” – błagała ochrypłym szeptem. „Wszystko tak strasznie piecze”.
Natychmiast opuściłem ręce na kolana, żeby wiedziała, że ma dużo miejsca.
„Weź głęboki oddech i powiedz mi, co się działo w tym domu, kiedy mnie nie było” – nalegałam cicho.
Sadie z niepokojem spoglądała ponad moim ramieniem w stronę ciemnego korytarza, jakby ktoś mógł się pojawić znikąd.
