Nagle zapytał:
- Emily, mogę cię o coś zapytać?
- Z pewnością.
Wytarł ręce ręcznikiem i spojrzał na mnie.
— Gdybym cię raz pocałował, czy byłbyś na mnie zły?
Zaśmiałem się, myśląc, że źle usłyszałem.
- Tato, o czym ty mówisz? Ciągle całujesz mnie w policzek!
Ale się nie uśmiechnął.
- To nie jest dokładnie to, o czym mówię.
Śmiech natychmiast zniknął z mojej twarzy.
— A co dalej?
Ojciec odwrócił wzrok.
- Zapomnij. Źle się wyraziłem.
W tym momencie wróciła mama.
Widząc nas, zatrzymała się w drzwiach.
- Co się stało?
„Nic” – odpowiedział szybko Robert. „Po prostu rozmawiamy”.
Mama spojrzała najpierw na niego, potem na mnie.
- To jasne.
Położyła torby na stole, ale z jakiegoś powodu nadal patrzyła na ojca.
Zdecydowałem, że znów się pokłócili, o czym mi nie powiedzieli.
Jednak kilka dni później sama moja matka zwróciła się do mnie.
- Emily, czy zauważyłaś, że tata ostatnio dziwnie się zachowuje?
Zacząłem myśleć.
- W jakim sensie?
Długo milczała.
„Często jest zamyślony. Czasami patrzy na ciebie, jakby chciał coś powiedzieć, ale nie może się do tego zmusić.
Wzruszyłem ramionami.
— Pewnie martwi się, że niedługo całkowicie się wyprowadzę.
Mama nie odpowiedziała.
Wtedy jeszcze nie rozumiałem, że ona wiedziała o wiele więcej, niż mówiła.
Oferta, której nie powinnam była odrzucić
W następnym tygodniu mój ojciec zaproponował, żebyśmy razem poszli do lasu.
Zdarzyło się to podczas śniadania.
- Emily, masz jakieś plany na niedzielę?
— Jeszcze nie. Dlaczego?
— Wyjedźmy za miasto. Pójdziemy na spacer, zaczerpniemy świeżego powietrza. Znam piękne miejsce.
— Czy mogę zadzwonić do mamy?
Zawahał się chwilę.
— Myślałem, że pójdziemy razem.
- Dlaczego?
— Po prostu od dłuższego czasu nie spędzaliśmy ze sobą czasu.
Nie widziałem w tym nic podejrzanego. Naprawdę nie wychodziliśmy zbyt często, bo studiowałem, spotykałem się ze znajomymi i zajmowałem się swoimi sprawami.
Ale mama, słysząc rozmowę, nagle wtrąciła się:
- Robert, dlaczego do lasu?
Ojciec zwrócił się do niej.
- Co się stało?
Please click on the next page to continue reading 👇
