Celeste chwyciła się krzesła. „To nagranie jest nielegalne!”
„Nie” – powiedziałem. „Adrian sam to nagrał”.
Wyjaśniłem, że zainstalował monitoring w całym domu, żeby mnie śledzić, a następnie zrobił kopię zapasową wszystkiego na koncie w chmurze zarejestrowanym na mój adres e-mail, bo zakładał, że nigdy nie sprawdzam ustawień finansowych. Na nagraniu widać też, jak anuluje moje ubezpieczenie, podrabia mój podpis i każe Celeste zamknąć mnie na zewnątrz.
Adrian cofnął się. „To nieporozumienie”.
Jeden ze śledczych powiedział: „Zostałeś zatrzymany pod zarzutem oszustwa, kradzieży tożsamości, spisku i narażenia na niebezpieczeństwo”.
Celeste krzyknęła: „On nic nie zrobił! Ona go sprowokowała!”
Grant odwrócił się do niej. „Pomogłaś rzucić noworodka w zamieć”.
Celeste otworzyła usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.
Sloane zdjęła pierścionek zaręczynowy i położyła go na ołtarzu. „Ślub skończony”.
Adrian spojrzał na nią, potem na gości, szukając kogoś, kto nadal będzie chciał mu wierzyć.
Adrian spojrzał na mnie z nieskrywanym strachem.
„Niszczysz przyszłość Lily” – powiedział.
„Nie” – odpowiedziałem. „Usuwam cię z tego.”
Rzucił się na kopertę. Funkcjonariusze złapali go, zanim do mnie dotarł, wykręcając mu ręce za plecy. Kiedy go odciągali, krzyknął, że będę tego żałować, że bez niego nic nie mam, że zawsze przeżywam, bo on na to pozwala.
Pocałowałem Lily w czoło.
„To był twój ostatni błąd” – powiedziałem. „Myślałem, że przetrwanie to wszystko, czego chciałem”.
Wybuchła panika. Zarząd Adriana zawiesił go tego popołudnia, a zamrożone konta ujawniły trzy kolejne oszukańcze projekty. Martin przyjął ugodę i zeznał, że Celeste pomogła sfabrykować oświadczenia dotyczące mojego zdrowia psychicznego.
