„Upewnię się, że wszyscy wiedzą, kto naprawdę pomógł przy tym dziecku”.
A potem coś, co naprawdę mnie wkurzyło.
„Kiedy przyzwyczają się do płacenia mi, nie będą mieli innego wyboru, jak tylko pozwolić mi się angażować”.
Spojrzałem na Paige. „Uwierzyłaś w to?”
Jej wyraz twarzy stwardniał. „Czemu miałabym nie?”
„Bo ja tak nie mówię.”
Grant wziął od niej telefon.
Wpatrywał się w zrzuty ekranu.
Potem zmarszczył brwi. „Czekaj”.
Paige spojrzała na niego. „Co?”
Przybliżył obraz.
„Mamo, kiedy to miało być?”
„Kilka miesięcy temu, najwyraźniej.”
Grant spojrzał na mnie. „Twoje zdjęcie kontaktowe”.
Przysunąłem się bliżej. Zdjęcie było sprzed lat.
Moje włosy były o wiele krótsze.
Stałem obok choinki.
„To nie jest moje aktualne zdjęcie” – powiedziałem.
Paige skrzyżowała ramiona.
„Ludzie nie zawsze aktualizują rzeczy.”
Grant pokręcił głową.
„Nie. I spójrz na numer dołączony do tych wiadomości. To stary numer mamy”.
Spojrzałem na niego.
Miał rację.
Po zmianie operatora telefonii komórkowej, prawie dwa lata temu dostałem nowy numer.
Grant spojrzał na Paige.
„Skąd, według Denise, wzięła się ta rozmowa?”
„Grupa osiedli sąsiedzkich”.
Ta część była prawdziwa.
Mieliśmy pogawędkę grupową.
Ludzie pisali o przerwach w dostawie wody, zaginionych psach, podejrzanych samochodach i odbiorze śmieci.
Byłem w tym.
Denise również.
Grant oddał telefon Paige.
„Mamo, możesz otworzyć aktualną grupę?”
Otworzyłem.
Przewinąłem na początek czatu.
W wątku nie było takich wiadomości.
„Nie rozumiem” – powiedziała Paige.
„Denise wysłała zrzuty ekranu, ale ja nigdy nie wysłałem tych wiadomości”.
„Nie” – powiedziała.
„Jak widać, te wiadomości nie znajdują się w prawdziwej grupie”.
"Skłamała?"
„Czy Denise pokazała ci wiadomości na swoim telefonie?”
„Pokazała mi zrzuty ekranu.”
Grant westchnął. „Paige”.
Wyglądała na defensywną.
„Co? Po co miałaby to zmyślać?”
Prawie powiedziałam, że to dlatego, że Denise była dziwna.
Ale o tym nie wiedziałem.
Jeszcze nie.
Grant wziął mój telefon i sam go sprawdził.
Przeszukałem frazy ze zrzutów ekranu.
Nie było takich wiadomości.
Paige powiedziała: „Mogła je usunąć”.
Grant spojrzał na mnie.
„Czy możesz usunąć wiadomości wszystkich osób w tej grupie?”
"NIE."
Skinął głową.
„Gdyby mama je wysłała, przynajmniej niektóre odpowiedzi by istniały”.
Nie było żadnych.
Paige wyglądała teraz na przytłoczoną.
„Zadzwoń do niej” – powiedziałem.
Paige spojrzała na mnie.
"Teraz?"
"Teraz."
Grant powiedział: „Włącz głośnik”.
Paige zadzwoniła do Denise.
Odebrała po trzecim dzwonku. „Hej, kochanie.”
Znajomy ton jej głosu od razu mnie zirytował.
Paige przełknęła ślinę.
„Denise, jestem tu z Elaine i Grantem.”
Powiedziała: „Och”.
Powiedziałem: „Witaj, Denise”.
Ona nie odpowiedziała.
Paige kontynuowała.
„Przyglądamy się zrzutom ekranu, które mi wysłałeś.”
"Dobra."
Grant powiedział: „To podróbki”.
Denise się zaśmiała. „Co?”
„Zdjęcie kontaktu jest nieaktualne. Te wiadomości nie istnieją w grupie nieruchomości”.
Głos Denise się zmienił.
„Nie możesz udowodnić, że ich nie usunęła”.
Powiedziałem: „Wiesz, że ich nie napisałem”.
"Elaine—"
„Nie. Nie mów do mnie, Elaine. Powiedz Paige prawdę.”
Zapadła długa cisza.
Wtedy Denise powiedziała: „Może czegoś źle zrozumiałam”.
Grant powiedział: „Zrobiłeś zrzuty ekranu”.
„Nie, nie zrobiłem tego.”
„Następnie prześlij nam oryginalny czat.”
Teraz milczała.
„Denise” – powiedziała cicho Paige – „proszę”.
To „proszę” załatwiło sprawę.
Denise westchnęła.
Potem powiedziała: „Dobrze”.
Paige zbladła.
Poczułem, że moje serce zaczyna bić szybciej.
"Zrobiłem je."
