„Naprawdę? Bo to może zniszczyć twoją karierę.”

„Ona umiera, Sarah. Jest sama. Prosiła mnie o jedno.”

„Mogła poprosić o sto innych rzeczy”.

„Ale ona o to prosiła.”

Sarah przyglądała się mojej twarzy.

„Powiecie „tak”, prawda?”

Spojrzałem w dół.

„Nie wiem, czy to, co ja mam do stracenia, jest ważniejsze od tego, co ona ma do stracenia”.

Sarah westchnęła. „To zawsze był twój problem, Danielu. Nigdy nie wierzysz, że masz coś, co warto chronić”.

Tego popołudnia wróciłem do pokoju Glorii w szpitalu.

Siedziała z książką w miękkiej oprawie na kolanach i uśmiechnęła się od razu, gdy mnie zobaczyła.

„Wróciłeś szybciej, niż się spodziewałem.”

„Mam odpowiedź” – powiedziałem.

Zamknęła książkę.

„Chcę to zrobić.”

Jej oczy napełniły się łzami, ale mrugnęła, by je powstrzymać.

„Więc tak?” wyszeptała.

"Tak."

Ścisnęła moją dłoń z całej siły, jaka jej pozostała.

Stara płócienna torba leżała obok jej łóżka dokładnie tam, gdzie zawsze – pod jej dłonią.

CZĘŚĆ 2

Tydzień później Gloria i ja wzięliśmy ślub w jej szpitalnym pokoju.

Kapelan poprowadził ceremonię. Sarah stała jako nasz świadek, tym razem cicho, bez sprzeciwu. Gloria miała na sobie miękki różowy kardigan i ten sam stanowczy uśmiech, który miała na twarzy od pierwszego dnia, kiedy ją poznałem.

Wiedziałem, że większość ludzi nigdy tego nie zrozumie.

Ale jeśli mogłem dać samotnej, dobrej kobiecie ostatnią chwilę pocieszenia, to wydawało mi się, że to najmniej, co mogłem zrobić.

Trzy dni później Gloria zmarła we śnie.

Moja dłoń nadal znajdowała się pod jej dłonią.

Na jej pogrzebie stałam w pożyczonym czarnym płaszczu, czując pustkę i niepewność, co będzie dalej.

Wtedy pan Charleston szedł w moim kierunku po mokrej trawie. Był prawnikiem Glorii i trzymał w rękach starą płócienną torbę, której nigdy nikomu innemu nie pozwoliła dotknąć.

Po przedstawieniu się, włożył mi torbę w ramiona.

Wydawał się cięższy niż powinien.

„Wybrała cię nie bez powodu” – powiedział cicho pan Charleston.

Potem sięgnął do teczki.