Zauważyłem.
Nie chciałem tego zauważać.
Na szczycie schodów, za balustradą, rozciągał się widok na włoskie wybrzeże. Słońce migotało na wodzie tak pięknie, że aż wydawało się to okrutne.
Sarah siedziała przy stole.
Marcus pozostał za nią.
Odmówiłem siedzenia.
„Gdzie ona jest?” zapytała natychmiast Sarah.
Żadnych przeprosin.
Brak wyjaśnienia.
Tylko to pytanie.
„Gdzie jest moja córka, Harry?”
Przez trzy lata opłakiwałem kobietę, którą uważałem za zmarłą.
Usłyszenie, jak matka nazywa Lily „moją córką”, nie wymazało tamtych lat.
„Jest w ośrodku” – odpowiedziałem. „Z nianią”.
Sarah przycisnęła obie dłonie do stołu.
„Czy ona jest cała?”
„Ma trzy lata.”
„Czy ona jest szczęśliwa?”
„Pyta mnie, dlaczego jej matka żyje tylko na fotografiach.”
Sara spuściła głowę.
Marcus zwrócił się w stronę morza.
Przez kilka sekund mieliśmy wrażenie, że wszyscy troje istniejemy w oddzielnych światach.
Położyłem zapakowany prezent urodzinowy Lily na stole.
„Zacznij wyjaśniać.”
Sarah spojrzała na Marcusa.
„Nie on” – powiedziałem. „Ty”.
Wzięła głęboki oddech.
„Pamiętam deszcz” – zaczęła. „Pamiętam drogę i utratę kontroli nad samochodem. Pamiętam, jak opony się ślizgały. A potem woda zaczęła wlewać się przez okno”.
Już tę część znałem.
Tej nocy przeżyłem w środku trzy lata.
Byliśmy na wakacjach we Włoszech, gdy Sarah opuściła nasz hotel, aby odwiedzić kogoś, kogo opisała jako starego przyjaciela.
Później policja pokazała mi zdjęcia wraku.
