„To tylko dziecko. Nie rozumie, co mówi.”
Ale Idan spojrzał na swoją babcię.
Jego oczy napełniły się łzami.
„Widziałem cię.”
Margaret zamarła.
Adam wpatrywał się w swego syna.
„Co widziałeś?”
Idan wskazał na swoją babcię.
„W noc, kiedy zniknął naszyjnik, nie mogłam spać.”
Wyjaśnił, że wstał z łóżka i wyszedł na korytarz.
Zobaczył Margaret w pobliżu pokoju jubilerskiego.
Trzymała coś.
W tamtym czasie Idan nie rozumiał, o co chodzi.
Ale później, gdy usłyszał, co wszyscy mówią o zaginionym naszyjniku, zdał sobie sprawę z tego, co zobaczył.
Margaret próbowała mu przerwać.
„Jesteś zdezorientowany.”
Ale Idan pokręcił głową.
„Nie, babciu.”
Następnie ujawnił coś jeszcze bardziej szokującego.
Widział, jak Margaret stawiała małe pudełko w innym pokoju.
A następnego ranka naszyjnik zniknął.
Na sali sądowej rozległy się szepty.
Adam zwrócił się w stronę matki.
„Mamo… czy to prawda?”
