Idan tam stał.
W chwili, gdy ją zobaczył, od razu rzucił się jej w ramiona.
„Klara!”
Uklękła i mocno go przytuliła.
Oboje płakali.
„Nie wierzę Babci” – wyszeptał Idan.
Clara przytuliła go mocniej.
„Nie powinieneś martwić się problemami dorosłych.”
„Ale wiem, że niczego nie ukradłeś.”
Te słowa złamały jej serce.
Zanim wyszedł, Idan wręczył jej mały rysunek.
Na zdjęciu widać Klarę stojącą obok niego pod jasnożółtym słońcem.
„Zrobiłem to dla ciebie” – powiedział.
Clara uśmiechnęła się przez łzy.
Po raz pierwszy od czasu oskarżenia poczuła odrobinę nadziei.
Zdała sobie sprawę, że nie może po prostu zaakceptować tego, co się dzieje.
Musiała walczyć.
Clara zaczęła zbierać wszystko, co mogła znaleźć: stare fotografie, wiadomości, listy, rachunki i oświadczenia od ludzi, którzy ją znali.
Następnie poznała młodego stażystę kancelarii prawniczej o imieniu Daniel, który zgodził się zająć się jej sprawą.
Początkowo Daniel uważał, że pokonanie wpływowego prawnika rodziny Hamiltonów będzie niemal niemożliwe.
Ale po przeczytaniu dokumentów Clary jego wyraz twarzy nagle się zmienił.
„Tu dzieje się coś dziwnego” – powiedział.
Klara spojrzała na niego.
"Co?"
Daniel wskazał na jeden z dokumentów.
„Ta oś czasu nie ma sensu”.
I po raz pierwszy Clara zastanawiała się, czy zaginiony naszyjnik nie jest tylko częścią o wiele większej tajemnicy.
