Wiedziała, że coś jest nie tak, jeszcze zanim usiadłem.
„Chris wziął pieniądze z naszego konta rocznicowego” – powiedziałem. „Wykorzystał je na kolejny rodzinny obiad”.
„Bez pytania?”
Skinąłem głową.
„Powiedziałeś mu o biletach?”
„Nie. Musiałem mu uświadomić zdradę, zanim pokazałem, ile to kosztowało”.
„I czy on to zrobił?”
„Powiedział mi, żebym poszedł spać.”
Jenny słuchała w milczeniu.
„Za każdym razem, gdy mówi, że płacenie jest łatwiejsze, ma na myśli, że jest to łatwiejsze dla wszystkich oprócz mnie”.
„To przestań to ułatwiać.”
Złożyłam serwetkę między palcami.
„Już to zrobiłem.”
Przed urodzinową kolacją Henry'ego stanęłam przed lustrem i zapięłam kolczyki.
Chris zmagał się z krawatem za mną.
„Dziś wieczorem rachunki będą rozdzielone według gospodarstw domowych” – powiedziałem.
Jego ręce zamarzły.
Mówię ci to teraz, żebyś mógł im powiedzieć, zanim ktoś złoży zamówienie.
„Czy nie możemy sprawić, żeby urodziny taty nie były kwestią pieniędzy?”
„Próbuję, żeby to dotyczyło twojego ojca. Twoja rodzina zamienia każdą kolację w darmowy bufet”.
Chris westchnął. „Porozmawiam z Sereną.”
„Chcesz, żebym ogłosił, że moja żona nie zapłaci?”
„Chcę, żebyś powiedział dorosłym, że są odpowiedzialni za swoje własne gospodarstwa domowe”.
Zacisnął mocniej krawat.
„Zajmę się tym.”
„Co to znaczy?”
„To znaczy, że się tym zajmę.”
„Porozmawiam z nimi, kiedy dotrzemy.”
„Zanim złożą zamówienie?”
"Tak."
Złapał kurtkę.
„Wiem, jak rozmawiać z rodziną”.
Nie była to prawdziwa odpowiedź, ale była to ostatnia szansa, jaką mu dałem.
