Zakryłam twarz dłońmi i rozpłakałam się.
Ale największa niespodzianka nadeszła później.
Daniel wyjął z kieszeni małą kopertę.
— Chciałem ci to przekazać dziś wieczorem, ale teraz czuję, że wolę zrobić to tutaj.
W środku znajdowała się kopia dokumentu uniwersyteckiego. Mój syn wyjaśnił, że stypendium pokryło czesne i zakwaterowanie. Dzięki temu nie będę już potrzebował pieniędzy, które odkładałem latami na jego studia.
— Zawsze mówiłaś, że marzysz o otwarciu własnej małej piekarni, ale ciągle to odkładałaś. Mamo, teraz w końcu możesz spełnić swoje marzenie.
Po tych słowach ludzie zaczęli wstawać.
Pierwsi bili brawo nauczyciele, a za nimi nowi absolwenci. W ciągu kilku sekund cała sala wstała, bijąc brawo mojemu synowi.
Wiktoria pozostała w bezruchu, ze wzrokiem utkwionym w bezcennym torcie, którego nikt nie tknął.
Później próbowała zwrócić się do Daniela, aby się wytłumaczyć, ale on odpowiedział jej spokojnie.
— Nie winię cię. Ale przestań ranić moją matkę, żeby udowodnić, że jesteś ze mną spokrewniony.
Minęło kilka miesięcy od uroczystości wręczenia dyplomów.
Daniel studiuje na uniwersytecie i dzwoni do mnie prawie co wieczór. A ja w końcu znalazłem mały lokal na moją piekarnię.
