Przez dziewiętnaście lat wychowywałam dziecko, które porzuciła moja siostra, i kochałam je jak własnego syna.

Zakryłam twarz dłońmi i rozpłakałam się.

Ale największa niespodzianka nadeszła później.

Daniel wyjął z kieszeni małą kopertę.

— Chciałem ci to przekazać dziś wieczorem, ale teraz czuję, że wolę zrobić to tutaj.

W środku znajdowała się kopia dokumentu uniwersyteckiego. Mój syn wyjaśnił, że stypendium pokryło czesne i zakwaterowanie. Dzięki temu nie będę już potrzebował pieniędzy, które odkładałem latami na jego studia.

— Zawsze mówiłaś, że marzysz o otwarciu własnej małej piekarni, ale ciągle to odkładałaś. Mamo, teraz w końcu możesz spełnić swoje marzenie.

Po tych słowach ludzie zaczęli wstawać.

Pierwsi bili brawo nauczyciele, a za nimi nowi absolwenci. W ciągu kilku sekund cała sala wstała, bijąc brawo mojemu synowi.

Wiktoria pozostała w bezruchu, ze wzrokiem utkwionym w bezcennym torcie, którego nikt nie tknął.

Później próbowała zwrócić się do Daniela, aby się wytłumaczyć, ale on odpowiedział jej spokojnie.

— Nie winię cię. Ale przestań ranić moją matkę, żeby udowodnić, że jesteś ze mną spokrewniony.

Minęło kilka miesięcy od uroczystości wręczenia dyplomów.

Daniel studiuje na uniwersytecie i dzwoni do mnie prawie co wieczór. A ja w końcu znalazłem mały lokal na moją piekarnię.