I wiedziałem, że ludzie czasami stają się nieostrożni, gdy uważają, że nikt nie zwraca na nich uwagi.
Tej nocy, gdy Emily na chwilę odzyskała przytomność, wyszedłem na klatkę schodową szpitala i zadzwoniłem do starego kolegi.
Rebecca Shaw była federalną śledczą finansową.
Odebrała po trzecim dzwonku.
„Margaret? Wszystko w porządku?”
„Myślę, że Daniel mógł celowo skrzywdzić Emily”.
Rebecca stała się poważna.
„Co sprawia, że tak uważasz?”
Wyjaśniłem ostrzeżenie mojej córki, tajemniczy sejf i reakcję Daniela, gdy dowiedział się, że Emily się obudziła.
Rebecca uważnie mnie wysłuchała, po czym zapytała, czego potrzebuję.
Spojrzałem przez okno na korytarzu na Daniela chodzącego tam i z powrotem przed pokojem Emily.
„Najpierw” – wyszeptałem – „potrzebuję twojej pomocy, żeby dowiedzieć się, co jest w tym sejfie”.
Następnego ranka Daniel do mnie zadzwonił.
Ogłosił, że zamierza przenieść Emily do prywatnego ośrodka rehabilitacyjnego.
Przypomniałem mu, że ona dopiero co odzyskała przytomność i wciąż jest pod opieką szpitala.
Stwierdził, że zespół medyczny zdecyduje, co będzie właściwe, ale jako jej mąż zajmie się koordynacją działań.
W tle Patricia rzuciła okrutną uwagę na temat tego, że powinnam w końcu wrócić do domu i znaleźć sobie jakieś inne zajęcie.
Oparłem się pokusie kłótni.
