Przez cztery miesiące siedziałam obok mojej śpiącej córki, podczas gdy jej mąż i teściowa kpili ze mnie. Nagle się obudziła, ścisnęła mnie za rękę i wyszeptała: „Mamo, on wie wszystko”. Kiedy jej mąż usłyszał, że się obudziła, zbladł.

I wiedziałem, że ludzie czasami stają się nieostrożni, gdy uważają, że nikt nie zwraca na nich uwagi.

Tej nocy, gdy Emily na chwilę odzyskała przytomność, wyszedłem na klatkę schodową szpitala i zadzwoniłem do starego kolegi.

Rebecca Shaw była federalną śledczą finansową.

Odebrała po trzecim dzwonku.

„Margaret? Wszystko w porządku?”

„Myślę, że Daniel mógł celowo skrzywdzić Emily”.

Rebecca stała się poważna.

„Co sprawia, że ​​tak uważasz?”

Wyjaśniłem ostrzeżenie mojej córki, tajemniczy sejf i reakcję Daniela, gdy dowiedział się, że Emily się obudziła.

Rebecca uważnie mnie wysłuchała, po czym zapytała, czego potrzebuję.

Spojrzałem przez okno na korytarzu na Daniela chodzącego tam i z powrotem przed pokojem Emily.

„Najpierw” – wyszeptałem – „potrzebuję twojej pomocy, żeby dowiedzieć się, co jest w tym sejfie”.

Następnego ranka Daniel do mnie zadzwonił.

Ogłosił, że zamierza przenieść Emily do prywatnego ośrodka rehabilitacyjnego.

Przypomniałem mu, że ona dopiero co odzyskała przytomność i wciąż jest pod opieką szpitala.

Stwierdził, że zespół medyczny zdecyduje, co będzie właściwe, ale jako jej mąż zajmie się koordynacją działań.

W tle Patricia rzuciła okrutną uwagę na temat tego, że powinnam w końcu wrócić do domu i znaleźć sobie jakieś inne zajęcie.

Oparłem się pokusie kłótni.